Ποιός ξέρει να μας πει τι είναι σωστό και τι λάθος; Ποιός μπορεί να μας διαβεβαιώσει με σιγουριά οτι ΑΥΤΗ ή η ΆΛΛΗ είναι η σωστή απόφαση;..Κανείς..
Γι αυτό προχωράς και ελπίζεις οτι έχεις πάρει τις σωστές αποφάσεις.Έτσι κάνω κι εγώ..
Τα σημάδια είναι ευοίωνα..ο χρόνος θα δείξει.

Ο Νίκος έφυγε..
Είχα χρόνια να στεναχωρεθώ για κάποιον που δεν ήξερα προσωπικά.
Παραθέτω το σημείωμά του στο εσωτερικό του δίσκου του "ΧΑΡΑΤΣΙ" που γνωρίσαμε, ακούσαμε και αγαπήσαμε όλοι..
"Η μουσική μας παιδεία, αν μπορεί να ονομαστεί έτσι, είναι ένας κυκεώνας και φαίνεται αυτό στη μουσική που συνθέτουμε, φαίνεται και στις επιλογές μας όταν η ανάγκη και η ευκολία μας θέτουν μπροστά σε εκβιαστικά διλήμματα, οπόταν και αναγκαζόμαστε να πάρουμε θέση. Πάντως όποια απόφαση και να πάρουμε, προδίδουμε ένα κομμάτι του εαυτού μας, γιατί τα ετερόκλητα μας συνιστούν. Η αγάπη είναι ισχυρότερο πράγμα από τη διαφορά, το ζήτημα είναι να συγκεράσουμε τις μουσικές μας αντιθέσεις, που είναι και οι δικές μας αντιθέσεις, σ' ένα μεικτό και νόμιμο μουσικό είδος".

Καλό ταξίδι Νίκο..

Και όλα είναι γλυκά...
Το να κοιτάζεις αυτόν που αγάπησες πιο πολύ απ΄όλους μες τα ματια και πάλι, σου δημιουργεί ένα ανάμικτο συναίσθημα..
Σε γεμίζει γλύκα και ενθουσιασμό γιατί μόλις το ξαναντίκρυσες, το ένιωσες πολύ οικείο και σκέφτηκες πόσο πολύ σου είχε λείψει..γιατί ένιωσες πως κοιτάζοντάς τον γυρνούσες πάλι σ εκείνη την όμορφη εποχή που ήσουν παιδί και ήσουν μαζί του..
Γιατί σε έκανε να νιώσεις οτι μεγάλωσε κι αυτος, οτι άλλαξε, άλλαξαν πολλά, αλλά στην ουσία εσείς οι δυό ήσταν ίδιοι..
Τα μάτια του το έλεγαν.. γυρίσαμε κι οι δύο πίσω όση ώρα είμασταν μαζί..Οι λέξεις ακουγόταν τόσο κοινότυπες και υποχρεωτικές..γιατί κανείς δεν ρωτούσε πραγματικά τον άλλον όλα οσα θα ήθελε να ρωτήσει.
Κανείς δεν ρώτησε τον άλλον αν έχει κάποια σχέση στη ζωή του αυτόν τον καιρό. Κανείς δεν αναφέρθηκε σε τίποτα που να έφερνε μάλλον τον άλλο σε δύσκολη θέση.. ή ακόμη και τον ίδιο σου τον εαυτό..γιατί σε τέτοιες περιπτώσεις δεν είσαι σίγουρος οτι μπορεί να αντέξεις την όποια απάντηση..
Όλα ήταν μαγικά με τον δικό τους τρόπο. Αλλιώς για τον έναν και αλλιώς για τον άλλον..
Αυτό το κοίταγμα μες τα μάτια όμως σε γεμίζει και απογοήτευση, πόνο και έλλειψη..
Γιατί σκέφτεσαι πως το καλύτερο πράγμα που σου έχει συμβεί στη ζωή σου είναι πια παρελθόν..γιατί ήταν κάποια λεπτά από αυτην την συνάντηση που ήθελες να πάρεις τον άλλον στην αγκαλιά σου και δεν το 'κανες...γιατί θα'θελες να του πεις πόσο πολύ σου έλλειψε, πόσο πολύ τον ευχαριστείς γιατί αυτός σε έκανε αυτό που είσαι σήμερα..γιατί θέλεις να του πεις πόσο πολύ άλλαξες απ΄αυτό που θυμόταν, πως ωρίμασες και πως είσαι τώρα αυτό που ήθελε αυτός για σένα πάντα.
Γιατί θέλεις να του πεις πως τον αγαπάς με άλλον τρόπο πια και ξέρεις πως κι αυτός σ αγαπάει το ίδιο.. αλλά οι λέξεις δεν βγαίνουν ακομη..
Ίσως στην επόμενη συνάντηση, αν υπάρξει άλλη συνάντηση, όποτε υπάρξει άλλη συνάντηση...
θα σε ξαναδώ..σε φιλώ..

Συνειδητά λοιπόν όλα προχωρούν όπως πρέπει ή όπως μας ορίζουν τα πράγματα γύρω μας...
Ξυπνάς κανονικά το πρωί, πηγαίνεις στην δουλειά σου και η μέρα σου κυλάει όπως κάθε συνηθισμένη μέρα..
Η καθημερινότητα σχεδόν πάντα είναι σκληρή κι εσύ είσαι εκεί να την αντιμετωπίσεις..μετά από λίγο καιρό φτάνεις στο σημείο να την έχεις συνηθίσει.
Πόσο ίδιες λέξεις είναι η καθημερινότητα και η συνήθεια..
Πόσο ίδιο είναι το συναίσθημα που σου βγάζουν αυτές οι δυο λέξεις...
Το συνειδητό μου λοιπόν συνεχίζει τον καθημερινό αγώνα της συνήθειας..ή συνηθίζει την καθημερινότητα.Όπως θέλεις πες το..και το υποσυνείδητο είναι αυτό που άλλες φορές συμβιβάζεται και άλλες αντιστέκεται...
Το συνειδητό είναι αυτό που με κάνει να είμαι καλή φίλη, καλή κόρη, καλή αδερφή, καλή νοικοκυρά..
Το υποσυνείδητο όμως είναι αυτό που μου ψιθυρίζει πως μπορώ να είμαι και καλή σύντροφος, καλή μάνα..
Απ'αυτό το υποσυνείδητο κρατιέμαι...
Σ'αυτό ελπίζω πως θα με σώσει όταν χρειαστεί. Γιατί είναι το μόνο που αντιστέκεται με τον δικό του τρόπο σ' ότι καλούμαι να αντιμετωπίσω...καθημερινά.
Γιατί αυτό κρατάει ζωντανό το είναι μου τελικά..

Η ανάγκη να αλλάξεις τα πράγματα γύρω σου ξεκινάει από την ανάγκη που είναι ριζωμένη μέσα σου για αλλαγή..
Κι αφού σ αυτή τη φάση δεν μπορείς να αλλάξεις αυτό που θα ικανοποιούσε το μέσα σου, αλλάζεις όλα τα υπόλοιπα.
Αλλάζεις το σπίτι σου, το αμάξι σου, την γκαρνταρόμπα σου, τα μαλλιά σου και ότι άλλο μπορεί να αλλάξει..και που θα πάει..αν συνεχίσεις έτσι κάποια στιγμή θα αλλάξεις κι αυτό που πρέπει..αυτό που σε παρακίνησε για να αλλάξεις όλα τα υπόλοιπα.
Καλό κουράγιο λοιπόν..γιατί ο δρόμος είναι μακρύς ακόμη..

Μου έχει κολλήσει αυτή η έκφραση που λένε οι μεγαλύτεροι για όλα στη ζωή.."ήταν το τυχερό του.."
Το λένε για την πορεία της ζωής κάποιου, για την επαγγελματική του διαδρομή και κυρίως για την προσωπίκη του επιτυχία ή μη..
Αλλά ας μην κοροιδευόμαστε. Όταν το λένε, σε ότι κι αν αναφέρονται, συνήθως στο πίσω μέρος του μυαλού τους έχουν την προσωπική σου διαδρομή.
Ειδικά αν είσαι ακόμη μόνος, δεν έχεις κάνει δική σου οικογένεια, τα πράγματα είναι πολύ σκούρα. Αμέσως σχηματίζεσαι στο μυαλό τους σαν το καϋμένο που δεν ήταν άξιο (?), που δεν τα κατάφερε (?), που δεν προσπάθησε(?)...
Κι έρχομαι εγώ τώρα να αναρωτηθώ..
Στη ζωή υπάρχουν πάντα δύο πλεύρες σε κάθετι.. Το καλό και το κακό, το μικρό και το μεγάλο, το ήρεμο και το ανήσυχο...Γιατί δηλαδή να μην υπάρχει και το τυχερό και το άτυχο? Και γιατί όσοι δεν έχουν "τυχερό" να είναι καταδικασμένοι να ζουν με την "ρετσινιά" ?
Το ευτυχές σε όλη την ιστορία θα ήταν να μην υπήρχε, μα η ζωή μας αποδεικνύει καθημερινά πως υπάρχει.. Κι αν εμένα δηλαδή το "τυχερό" μου είναι να είμαι "άτυχη" ?
Δεν είναι πως πιστεύω κάτι τέτοιο, μα κάποιοι μάλλον θέλουν να με κανουν να το πιστέψω.
Αντιστέκομαι σθεναρά όμως..
Και εγώ... και το "τυχερό" μου..
Καλή Κυριακή..

Φαντάσου λίγο το συναίσθημα να έχεις φτάσει στο σημείο να πεις στον άλλο "if you still care don't ever let me know"..
Αφού έχεις περάσει από 40 κύματα να φτάσεις εκεί. Από θυμό, πόνο, παραίτηση.. και τελικά στο απόλυτο κενό.
Εκεί είσαι όταν λες στον άλλον οτι δεν θέλεις καν να ξέρεις αν σε σκέφτεται καν..και οτι δεν θέλεις να το μάθεις ποτέ πια..
Ένα απόλυτο τέλος.. και μια απόλυτη καινούργια αρχή συνάμα.
Γιατί κάθε τέλος είναι και μια καινούργια αρχή...
Αυτό είναι η αντάμοιβη στην όλη υπόθεση..