Και όλα είναι γλυκά...
Το να κοιτάζεις αυτόν που αγάπησες πιο πολύ απ΄όλους μες τα ματια και πάλι, σου δημιουργεί ένα ανάμικτο συναίσθημα..
Σε γεμίζει γλύκα και ενθουσιασμό γιατί μόλις το ξαναντίκρυσες, το ένιωσες πολύ οικείο και σκέφτηκες πόσο πολύ σου είχε λείψει..γιατί ένιωσες πως κοιτάζοντάς τον γυρνούσες πάλι σ εκείνη την όμορφη εποχή που ήσουν παιδί και ήσουν μαζί του..
Γιατί σε έκανε να νιώσεις οτι μεγάλωσε κι αυτος, οτι άλλαξε, άλλαξαν πολλά, αλλά στην ουσία εσείς οι δυό ήσταν ίδιοι..
Τα μάτια του το έλεγαν.. γυρίσαμε κι οι δύο πίσω όση ώρα είμασταν μαζί..Οι λέξεις ακουγόταν τόσο κοινότυπες και υποχρεωτικές..γιατί κανείς δεν ρωτούσε πραγματικά τον άλλον όλα οσα θα ήθελε να ρωτήσει.
Κανείς δεν ρώτησε τον άλλον αν έχει κάποια σχέση στη ζωή του αυτόν τον καιρό. Κανείς δεν αναφέρθηκε σε τίποτα που να έφερνε μάλλον τον άλλο σε δύσκολη θέση.. ή ακόμη και τον ίδιο σου τον εαυτό..γιατί σε τέτοιες περιπτώσεις δεν είσαι σίγουρος οτι μπορεί να αντέξεις την όποια απάντηση..
Όλα ήταν μαγικά με τον δικό τους τρόπο. Αλλιώς για τον έναν και αλλιώς για τον άλλον..
Αυτό το κοίταγμα μες τα μάτια όμως σε γεμίζει και απογοήτευση, πόνο και έλλειψη..
Γιατί σκέφτεσαι πως το καλύτερο πράγμα που σου έχει συμβεί στη ζωή σου είναι πια παρελθόν..γιατί ήταν κάποια λεπτά από αυτην την συνάντηση που ήθελες να πάρεις τον άλλον στην αγκαλιά σου και δεν το 'κανες...γιατί θα'θελες να του πεις πόσο πολύ σου έλλειψε, πόσο πολύ τον ευχαριστείς γιατί αυτός σε έκανε αυτό που είσαι σήμερα..γιατί θέλεις να του πεις πόσο πολύ άλλαξες απ΄αυτό που θυμόταν, πως ωρίμασες και πως είσαι τώρα αυτό που ήθελε αυτός για σένα πάντα.
Γιατί θέλεις να του πεις πως τον αγαπάς με άλλον τρόπο πια και ξέρεις πως κι αυτός σ αγαπάει το ίδιο.. αλλά οι λέξεις δεν βγαίνουν ακομη..
Ίσως στην επόμενη συνάντηση, αν υπάρξει άλλη συνάντηση, όποτε υπάρξει άλλη συνάντηση...
θα σε ξαναδώ..σε φιλώ..