ΟΤΙ ΚΙ ΑΝ ΚΑΝΕΙΣ ΝΑ ΠΡΟΣΕΧΕΙΣ...

Δύσκολες μέρες έρχονται..Είναι λες και ο χρόνος κάνει τον κύκλο του.
Και μάλλον τον κάνει..
Είναι που πρέπει να περάσει αυτό το δύσκολο τρίμηνο που έρχεται.
Ένα τρίμηνο γεμάτο από τα πριν, τα όσα ακολούθησαν, τα όσα υπάρχουν, τα όσα δεν υπάρχουν και μέσα σ όλα αυτά πρέπει (ναι, πρέπει) να χωρέσουν κι αυτά που συμβαίνουν τώρα.
Άντε να δω Κελενίτσα τώρα τη δύναμή σου..
Κάθε μέρα είναι εδώ να σου θυμίζει και κάτι.. ένα χαμόγελο, ένα χάδι, ένα νεύμα, ένα τηλεφώνημα, μια αγκαλιά...
Και μόλις ο χρόνος κάνει κι αυτόν τον κύκλο του θα τα τοποθετήσεις όλα με μεγάλη προσοχή και αγάπη σ ένα παλιό μπαούλο, θα τα κλειδώσεις και θα κρύψεις το κλειδί ώστε ούτε εσύ να μην το βρίσκεις...εντάξει;
Κι ας είναι η κάθε μέρα και μια καινούργια μάχη που δίνεις με τον ίδιο σου τον εαυτό..
Κι ας πιστεύεις μέσα σου πως κάθε βράδυ θα είσαι εσύ η χαμένη..
Θα προσπαθήσεις όμως.. και θα το περάσεις με τις όποιες απώλειες.. τι χειρότερο μπορεί να σου συμβεί τώρα;
Ότι είναι να χάσεις σου λείπει ήδη..

Όλο καινούργια πράγματα μπαίνουν στη ζωή μας..
Από το πιο μικρό μέχρι το πιο μεγάλο. Από τις νέες τεχνολογίες που κάνουν τη ζωή μας πιο εύκολη (?) μέχρι τους νέους ανθρώπους που γνωρίζουμε καθημερινά και προσπαθούν να γίνουν κάτι στη ζωή μας.
Και δεν λέω...όλα καλά.
Μακάρι να μπορούν τα πράγματα να εξελίσσονται και να είναι όλα για καλό. Μακάρι αυτοί που μπαίνουν στη ζωή μας να είναι αυτοί που πραγματικά θέλουν αυτό που έχεις να δώσεις και να λαχταρούν να το γευτούν.
Και άντε μπες πάλι στην διαδικασία να μάθεις καινούργια πράγματα, νέες μεθόδους, νέες τεχνολογίες...καινούργιους ανθρώπους...
Τι γίνεται όμως με τα παλια;
Τα παλιά τα ξεχνάμε; Τα πετάμε; Τα στέλνουμε για ανακύκλωση; Τι;
Όσον αφορά τα πράγματα το καταλαβαίνω.
Εξακολουθώ να είμαι συναισθηματικά δεμένη με το παλιό μου κινητό αλλά έχει χαλάσει και πρέπει να μάθω να δουλεύω το καινούργιο. Η συνήθεια του να πατάω το κουμπί στον υπολογιστή μόλις μπαίνω στο δωμάτιο έχει αλλάξει με αυτή του να ψάχνω ακόμη που έχω αφήσει το laptop.. Τραβάω με δύναμη την καινούργια ηλεκτρική σκούπα γιατί η παλιά ήταν πιο μεγάλη και πιο βαριά...
Με τους ανθρώπους και τα συναισθήματα τι κάνεις;
Δεν θα τους δεις μια, τρεις, πέντε μέρες, ένα μήνα, ένα χρόνο. Αυτό σημαίνει ότι τους βγάζεις από μέσα σου; Τους βγάζεις από την καθημερινότητά σου γιατί δεν γίνεται αλλιώς... αλλά από μέσα σου;
Και όταν εμφανίζεται κάποιος άλλος άνθρωπος που έχει τις ίδιες συνήθειες, τον ίδιο τρόπο σκέψης και τα ίδια "κουσούρια" με αυτόν που έχεις ή σε έχει αποκλείσει από την καθημερινότητα του; Εκεί συνειδειτοποιείς πως ότι και να γίνει, τους ανθρώπους μπορείς να σταματήσεις να τους συναντάς, να μαθαίνεις νέα τους, να πίνετε καφέ και να κάνετε παρέα αλλά ποτέ δεν τους βγάζεις εντελώς από μέσα σου. Ότι κι αν έχει γίνει κι όσο κι αν έχετε πληγωθεί πάντα θα είναι κάποιος που έστω και για λίγο σου έδωσε κάτι...
Δυστυχώς ή ευτυχώς τα συναισθήματα, και κυρίως τα δυνατά συναισθήματα, δεν σβήνουν, δεν φεύγουν, δεν ανακυκλώνονται..
Έχεις όμως το δύσκολο έργο πια να μάθεις να ζεις μ αυτά και να συνεχίζεις την ζωή σου κανονικά και κυρίως να μην κάνεις αυτούς που θέλουν και υπάρχουν στη ζωή σου να νιώθουν λίγοι...

Ένας συνάδελφος που έφευγε από την εταιρία ένα μήνα αφότου πήγα εγώ, όταν με χαιρέτησε μου είπε το εξής: "Χάρηκα πολύ που σε γνώρισα..να κοιτάς μπροστά και να αφήνεσαι. Γίνονται πράγματα γύρω σου για σένα και συ δεν τα βλέπεις. Δώσε ευκαιρία και σε άλλους μα και σε σένα..." Με αγκάλιασε, με φίλησε και έφυγε...
Έκανα πολλές μέρες να καταλάβω τι εννοούσε.. Ακόμη κι όταν κατάλαβα βέβαια αναρωτιόμουν αν είναι πια τόσο φανερό πως είμαι εγώ για μένα και για κανέναν άλλον. Είμαι με όλους πρόσχαρη και φιλική.. Δεν πίστευα πως κάποιος θα μπορούσε να δει αυτό που είδε αυτος.
Από την άλλη η παστούλα λέει πως όποιος ξέρει έχει την ευθύνη. Και δεν ξέρουν όλοι. Δεν βλέπουν όλοι. Αυτοί όμως που ξέρουν δεν μπορούν να μείνουν αδιάφοροι, ούτε να προσποιηθούν πως δεν έχουν καταλάβει. Αλλά ακόμη κι αν έχουν καταλάβει ποιός θα μπει στην διαδικασία να ασχοληθεί;
Όπως και να χει... ένα έχω να πω..
Όποιος καεί απ'τον χυλό φυσάει και το γιαούρτι λένε..
Κι αν με καταλαβαίνεις ξέρεις ότι πρέπει να κάνεις κι άλλο δρόμο...δεν ξέρω αν θα είναι ακόμη πιο μακρύς ή ακόμη πιο δύσκολος.. το σίγουρο όμως είναι πως αν αντέξεις και αγγίξεις τελικά την καρδιά μου, αν μου επουλώσεις τις πληγές, τότε αυτή η καρδιά θα ανοίξει και θα σε αγκαλιάσει γλυκά..
Δεν μπορώ να σου υποσχεθώ τίποτα..
Μόνο να είμαι εκεί προς το παρόν..

Σαν κάτι να αλλάζει.. σαν κάτι να κινείται πάλι..
Για οτιδήποτε νεότερο θα σας κρατάω ενήμερους...

Όλα τελικά κάνουν τον κύκλο τους.. και τα καλά και τα άσχημα.
Μια γλυκιά ψυχή πάντα μου το 'λεγε.. "όταν χάνεις κάτι να μην το κλαις. Θα γυρίσει ο καιρός και θα σου το φέρει πάλι.."
Δεν γυρίζουν όλα μανούλα σε μας.. Είναι κάποια που δεν γυρίζουν σε μας.. Είναι αυτά που δεν ήταν ποτέ δικά μας έρχομαι να προσθέσω τόσα χρόνια μετά...
Μεγαλώνουμε όμως και μαθαίνουμε..
Οι ανάγκες παραμένουν οι ίδιες.. τα θέλω μένουν ίδια..το μέσα μας μένει ίδιο όσο κι αν προσπαθούμε να το αλλάξουμε..αν προσπαθούμε.
Γύρω μας όλα μπορούν και αλλάζουν έστω και φαινομενικά. Μπορεί να βλέπουμε γύρω μας πράγματα καινούργια, άλλα, πράγματα που ίσως δεν ξέραμε μέχρι χθες..Το μέσα μας όμως είναι εκεί να μας θυμίζει τι θέλουμε και πως το θέλουμε. Το βράδυ όταν κλείνουμε τα μάτια είναι εκεί..
Κάνει την παρουσία του αισθητό με ένα όνειρο, με μια εικόνα, με κάτι που ξαφνικά θα το φέρει στην επιφάνεια τελοσπάντων.
Μερικές φορές πόσο θα 'θελα να μην θυμόμουν, να μην υπήρχε τίποτα που να με γυρνούσε πίσω.. και μερικές φορές ξεχνιέμαι στην καθημερινότητα και όταν γίνεται κάτι που μου θυμίζει κάτι νιώθω σα να με τυλίγει μια γλυκιά κουβέρτα..
Υποτίθεται πως είμαι ώριμη γυναίκα πια και ακόμη δεν έχω αποφασίσει τι θέλω περισσότερο...να θυμάμαι ή να μη θυμάμαι;
Ξέρω μόνο πως περιμένω το αύριο να είναι καλύτερο..
Τα σημάδια είναι θετικά..
Θέλω μόνο στα βαθιά μου γεράματα να βλέπω πίσω μου και να έχω όμορφα πράγματα να θυμάμαι.. να με σκεπάζει γλυκά η κουβερτούλα των αναμνήσεων...
Το ίδιο εύχομαι και δια εσας..

Εκεί που νιώθω πως είμαι καλύτερα, εκεί που νιώθω πως έχω αφήσει τα πάντα πίσω μου, αυτό το καταραμένο (ναι..έφτασα να το χαρακτηρίζω καταραμένο πια..) συναίσθημα όλο και γυρίζει..
Και κάθε φορά γυρίζει όλο και πιο δυνατό...
Και κάθε που γυρίζει δυνατότερο, τόσο πιο βαθιά μέσα του χάνομαι..
Κι όσο χάνομαι τόσο παλεύω..
Κι όσο παλεύω τόσο λέω πως θα το νικήσω..
Κι όλο το νικάω..
Κι όλο ξαναβλέπω τη ζωή ροζ..
Και τότε βγαίνει μπροστά μου πάλι...μέσα από ένα τραγούδι, από έναν στίχο, από μια εικόνα, από κάτι που ίσως άκουσα τυχαία στην δουλειά..
και ξανακυλάω..και κατρακυλάω...
Όσο περνά ο καιρός ο "εφιάλτης" εμφανίζεται μόνο τα βράδυα.. μόνο που δεν χάνεται.
Στο φως της ημέρας μπορώ και τον διαχειρίζομαι. Την μέρα καταφέρνω και τον προσπερνάω..
Η νύχτα όμως...
Λες και κάποιος έχει καταραστεί οι νύχτες μου να μην είναι ήσυχες..
Κάθε βράδυ λέω πως η επόμενη μέρα θα με βρει πιο δυνατή, πως θα βρω την λύση, πως θα είναι διαφορετική..
Τουλάχιστον το θετικό στην όλη υπόθεση είναι πως έχω ακόμη την ελπίδα...
Βαθιά μέσα μου λέω και προσπαθώ να πιστέψω και να με πείσω πως θα έρθει κάποια στιγμή που όλα θα είναι αλλιώς..
Πως μπορώ να είμαι αυτή που ήμουν και πριν..
Είναι κάποιες στιγμές που εύχομαι να είμαι όπως ήμουν πριν.
Ξέρω όμως πως το καλύτερο το έζησα.. κι αυτό δεν μπορεί να με αφήσει να είμαι όπως πριν.

Στίχοι: Γιώργος Παυριανός
Μουσική: Στάμος Σέμσης
Πρώτη εκτέλεση: Γιώργος Νταλάρας





Να με θυμάσαι...

Όταν θα τελειώσει ξαφνικά το καλοκαίρι
όταν θα 'χω φύγει μακριά σε κάποιο αστέρι
τίποτα να μη φοβάσαι να με θυμάσαι
γιατί σ' αγαπούσα πιο πολύ κι απ' τη δική μου τη ζωή

Όταν θα χαθούν οι αγάπες κι οι φιλίες
όταν θα με βλέπεις στις παλιές φωτογραφίες
τις βραδιές που δεν κοιμάσαι να με θυμάσαι
γιατ'ι σ' αγαπούσα πιο πολύ κι απ' τη δική μου τη ζωή

Όταν θα κοιτάς την άδεια θέση στο τραπέζι
όταν θα ακούσεις το τραγούδι αυτό να παίζει
μη δακρύζεις μη λυπάσαι να με θυμάσαι
γιατί σ' αγαπούσα πιο πολύ κι απ' τη δική μου τη ζωή

ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ

" Ο ΠΛΗΘΥΝΤΙΚΟΣ ΑΡΙΘΜΟΣ "

Ο ΕΡΩΤΑΣ

όνομα ουσιαστικόν,

πολύ ουσιαστικόν ,

ενικού αριθμού,

γένους ούτε θηλυκού ούτε αρσενικού

γένους ανυπεράσπιστου.

πληθυντικός αριθμός

οι ανυπεράσπιστοι έρωτες

Ο φόβος...

όνομα ουσιαστικόν,

στην αρχή ενικός αριθμός

και μετά πληθυντικός :

οι φόβοι

οι φόβοι

για όλα από εδώ και πέρα.

Η μνήμη,

κύριο όνομα των θλίψεων

ενικού αριθμού

μόνον ενικού αριθμού

και άκλητη

Η μνήμη, η μνήμη, η μνήμη

Η νύχτα,

όνομα ουσιαστικό ,γένους θηλυκού

ενικός αριθμός.

πληθυντικός αριθμός

οι νύχτες.

Οι νύχτες από εδώ και πέρα.

Φαντάζομαι πως τώρα όλα είναι αλλιώς..
Έχει περάσει ο καιρός που ένιωθες τουλάχιστον τύψεις.. Χαμογελάς, διασκεδάζεις και εμπνέεσαι από τα πάντα γύρω σου.
Και καλά κάνεις..γιατί σου αξίζει.
Αυτό που με πονάει μόνο είναι πως εγώ έχω αλλάξει..
Δεν μπορώ να εμπιστευτώ κανέναν πια και δεν θέλω να προσπαθήσω ούτε καν να το αλλάξω αυτό. Και το χειρότερο.. ακόμη προσπαθώ να σε διώξω από μέσα μου.
Έπεσα στον βάλτο που γυρόφερνες όταν προσπάθησα να σε βγάλω.. και τώρα δεν έχει ούτε σκάλα να ανέβω, ούτε έρχεται ένα χέρι να πιαστώ..Βαλτώνω μέρα με τη μέρα, ώρα με την ώρα και τίποτα δεν με ενδιαφέρει γύρω μου. Τίποτα δεν μπορεί να με ταρακουνήσει να συνέλθω και τίποτα δεν με αφορά απ' ότι γίνεται σ αυτόν τον πλανήτη.
Τίποτα..

Και η ζωή συνεχίζεται λένε..
Έκανα πράγματα για μένα..
Έφτιαξα το "ροκ" αυτοκινητάκι μου. Του έκανα το σέρβις που έπρεπε να είχε γίνει ένα εξάμηνο πριν αλλά εγώ δεν είχα το μυαλό μου εκεί, του άλλαξα εξάτμιση να μην ακούγεται πια όταν περνάω και γυρίζουν όλοι να με κοιτάξουν και το καθάρισα..
Του πήρα καινούργιο ραδιοcd και του άλλαξα τα καμένα του ηχειάκια...
Του έβγαλα τα σκισμένα καλύμματα και έδειξε για αυτοκίνητο...
Έφτιαξα και το μπαλκονάκι μου...
Του έβαλα καινούργια λαχανί μαξιλάρια και του αγόρασα λουλούδια.. Και μια πορτοκαλί σταχτοθήκη όλα τα λεφτά..
Το περιποιήθηκα, το φρόντισα, το γέμισα φυτά και το ομόρφυνα...
Νιώθω την καρδιά μου να θεραπεύεται σιγά σιγά... Νιώθω πως αρχίζω και αναρρώνω...
Είναι και καλοκαιράκι πια.. Οι δυό καλοί μου φίλοι θα με απαγάγουν για το τριήμερο, να με κάνουν να ξεχαστώ..
Η κολλητή μου σε λιγότερο από δύο εβδομάδες γεννάει..
Όλα γύρω μου αλλάζουν.. προχωρούν...τρέχουν...φεύγουν..
Ένα σημάδι όμως θα το θελα... Κάτι να μου πει πως δεν ήταν ψεύτικο ότι ένιωσα..και κυρίως ότι δεν το ένιωσα μόνο εγώ..
Έχω ένα ολόκληρο καλοκαίρι να επανέλθω...
Μη φύγετε.. Θα τα ξαναπούμε...ελπίζω..

...υπάρχουν άνθρωποι που απολαμβάνουν ναρκισσιστικα την μελαγχολία τους. Διαλέγουν να είναι όλη η ζωή λάθος προκειμένου να μην είναι λάθος η δική τους. Επιλέγουν να είναι παράλογος ο ίδιος ο Θεός προκειμένου να μην παραδεχθούν το δικό τους παράλογο.Προτιμούν να περιμένουν το θάνατο παρά να βγούν απο τον τάφο της επιλεγμένης ακινησίας.
Οι άνθρωποι αυτοί θέλουν απελπισμένα να μην ελπίζουν. Η ελπίδα έχει την ευθύνη της, ενω εκείνοι την ευθύνη την απεχθάνονται, την βρίσκουν πολυ κουραστική. Η έλπίδα και το όνειρο του συνετου ανθρώπου, που αποδεχεται να καταβάλει το τίμημα, που σκύβει κατόπιν και μαζεύει τα σκουπίδια του, που ζητάει συγνώμη και το εννοεί, απαιτούν δουλεια , αφοσίωση και πειθαρχεία... ταπείνωση στο έργο και στο σκοπό. Όλα όσα δηλαδη δίνουν ζωή και χαρά στην καθημερινότητα αλλά και το νόημα που θεραπεύει την κατάθλιψη και τις φοβίες.
Η νοσταλγία είναι υπέροχο συναίσθημα όταν γίνεται δημιουργικό, κι όταν εμπνέει τα βήματα μας πάνω στο τώρα προς το αύριο....

ΑΣΦΑΛΩΣ ΚΑΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ ΑΛΛΑ ΜΟΝΑΧΑ ΓΙΑ ΕΚΕΊΝΟΥΣ ΠΟΥ ΦΡΟΝΤΙΖΟΥΝ ΝΑ ΤΟΝ ΒΡΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟΝ ΖΗΣΟΥΝ ΑΠΟ ΔΩ

Μαρω Βαμβουνακη

" Ο παλιατσος και η Ανιμα"

[...]Ήταν η εξ αρχής ακατανόητη οικειότητα που σημαδεύει όσους προορίζονται να συναντηθούν. Που οι δρόμοι τους θα διασταυρωθούν για να σφραγίσουν ο ένας τον άλλον παντοτινά. Αυτούς που συγγενεύουν αλλιώς, και οι υπόγειες ροές τούς τραβάνε ασυνείδητα να στραφούν και να κοιταχτούν με απορία στα μάτια. Σαν κλήση. Μια σαγήνη ανεξήγητη που φέρνει κοντά...

Μάρω Βαμβουνάκη, "Τα πράγματα που ζουν απ' τον χαμό"

Πάντα ήμουν δυνατή..πάντα ήμουν αυτή που τραβούσε μπροστά αψηφώντας την όποια δυσκολία και τον όποιο κίνδυνο..πάντα ήμουν αυτή που δεν υπολόγιζα το όποιο κόστος για την δική της ζωή, γαλήνη και ηρεμία..πάντα ήμουν αυτή που δεν ζητούσε τίποτα παρά μόνο αγάπη..
Τελικά πρέπει να φας τα μούτρα σου για να καταλάβεις πως τίποτα και κανείς δεν σε υπολογίζει. Πως μόνος σου γεννήθηκες και μόνος σου πορεύεσαι σ αυτήν την ζωή.
Αν είσαι τυχερός και η ζωή σε συμπαθήσει, θα σου χαρίσει κάτι στην πορεία για να χεις να πορεύεσαι.. αν όχι τότε την έκατσες..
Ε..εγώ την έκατσα..
Τώρα πια δεν ζητάω ούτε αυτά τα λίγα ψιχουλάκια από κανέναν.. όποιος θέλει εδώ είμαι..Αρκεί να έχει τα κότσια να παλέψει αν νιώθει πως αξίζει τον κόπο, όπως έκανα εγώ μέχρι τώρα.
Από δω και στο εξής είμαι εγώ για μένα..
Τουλάχιστον στο τέλος θα μπορώ να πω...

ΤΟ ΓΛΥΚΟ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ*








Υλικά
1 κιλό ζάχαρη
1 κούπα αγνό λάδι
1 κούπα καλόψυχο αλεύρι
5 κουταλιές χαρούμενο πρόσωπο
3 φλυντζάνια γέλιο
Μπόλικες μελένιες ματιές και χάδια
1 βάζο μέλι


Εκτέλεση
Ζαχαροζυμώνουμε τα υλικά πολύ καλά ώσπου να ασπρίσουν, να φουσκώσουν και να γεμίσουν όλη τη γαβάθα. Προσέχετε όμως γιατί έστω και 1 κατσούφιασμα μπορεί να τα ''κόψει''.
Βάζετε το γλυκό στο ταψί της ψυχής, το στρώνετε με την κουτάλα της θέλησης και το ψήνετε στο φούρνο της υπομονής.
Το πασπαλίζετε με σύννεφα κανέλας και το σερβίρετε με μέλι.

Όσοι δοκίμασαν το γλυκό αυτό ομολογούν ότι το χάρηκαν..

*Μαράκι σ' ευχαριστώ πολύ για όλα.. Και για την δύναμη, και για την στήριξη και για το υπέροχο γλυκό...

He left no time to regret
Kept his dick wet
With his same old safe bet
Me and my head high
And my tears dry
Get on without my guy
You went back to what you knew
So far removed from all that we went through
And I tread a troubled track
My odds are stacked
I'll go back to black

We only said good-bye with words
I died a hundred times
You go back to her
And I go back to.....

I go back to us

I love you much
It's not enough
You love blow and I love puff
And life is like a pipe
And I'm a tiny penny rolling up the walls inside

We only said goodbye with words
I died a hundred times
You go back to her
And I go back to

Black, black, black, black, black, black, black,
I go back to
I go back to

We only said good-bye with words
I died a hundred times
You go back to her
And I go back to

We only said good-bye with words
I died a hundred times
You go back to her
And I go back to black...

Ο καθένας επιλέγει τη μοίρα του...Κι αν αύριο πάλι είσαι στα ίδια μην απορήσεις..Έχεις κάνει τις επιλογές σου.
Μικρή, γεμάτη ανασφάλειες και περπατώντας στα γνώριμα μονοπάτια γιατί τα καινούργια σου είναι άγνωστα και σε φοβίζουν..
Ζήσε με τους φόβους σου...Να ξυπνάς τα βράδυα και να μην είσαι σίγουρος αν ο άνθρωπος που έχεις δίπλα σου είναι δικός σου ή δανεικός..
Τέλος...

Έτσι είναι λοιπόν Κελενίτσα..
Δίνεις ότι ψυχικό απόθεμα σου έχει μείνει και έρχεται ξαφνικά μια μέρα που στο πετάνε στη μούρη.Ότι και να πεις, ότι και να κάνεις, τίποτα πια δεν έχει σημασία. Έχει αποφασιστεί ότι εσύ θα είσαι δεύτερη..Πάντα δεύτερη..
Και δεν μπορείς να πιστέψεις στ αυτιά σου αυτό που ακούς με τόση ευκολία,ότι ό,τι ονειρεύτηκες, ό,τι ένιωσες, ό,τι θέλησες, όλα πάνε στον βρόντο. ΄Οτι λειτούργησες πολύ καλά σαν παυσίπονο, σαν ναρκωτικό κάποιες στιγμές, αλλά τώρα φτάνει..
Και έντρομη συνειδειτοποιείς πως τόσο καιρό το ζούσες μόνη σου!!!
Τώρα ήρθε η ώρα σου να μαζέψεις τα μπογαλάκια σου και να επιστρέψεις σ' ότι ήσουν διατεθιμένη να παρατήσεις.
Φαντάζομαι το να νιώθεις χαμένη αλλά και ηλίθια ταυτόχρονα είναι φυσιολογικό. Χαμένη γιατί ποτέ δεν έγινε αντιληπτό το πόσο πολύ προσπάθησες και το πόσο πολύ το ήθελες..Ηλίθια γιατί ήλπιζες ακόμη κι όταν ήξερες πως όλα είναι εναντίον σου..
Ήταν ότι χειρότερο μπορεί να σου κάνει κάποιος..Να σε κάνει να νιώσεις αυτά τα δύο..
Και η ειρωνεία..Αυτός που σου το δημιούργησε το έχει νιώσει..και επιλέγει να επιστρέψει ξανά σ αυτό..
Δικαίωμά του να καταστρέψει την ζωή του. Της Κελενίτσας όμως;
Η Κελενίτσα δεν είχε ξανανιώσει έτσι..και δεν θέλει ποτέ να ξανανιώσει έτσι..
Τι να τις κάνεις τις γλυκιές κουβεντούλες;
Πόσο καλό κοριτσάκι είσαι; Τίποτα δεν είσαι..
Ούτε ήσουν..Και ούτε θα γίνεις.
Μακριά από την Κελενίτσα όσοι με τόση ευκολία την καταστρέφουν..
Μακριά..Ούτε σαν εικόνα, σαν ιδέα, σαν σκεψη..
Μακριά..Βάλτε τα ίδια σας τα χέρια και βγάλτε τα μάτια σας...Αφού έτσι θέλετε να γίνει..
Δεν μπορώ να το δω..Δεν μπορώ ούτε καν να το διανοηθώ πως κάποιοι μπορεί να είναι τόσο ηλίθιοι και τόσο αυτοκαταστροφικοί...
Δεν μπορώ να το δω..
Δεν θα είμαι εκεί για να το δω..

Σήμερα μου το είπανε καθαρά...Ότι δεν προχωράει δεν μένει στάσιμο...Ότι δεν προχωράει πηγαίνει πίσω..Τα πράγματα πρέπει να προχωρούν. Έτσι γίνεται, έτσι είναι το φυσιολογικό, αυτό πρέπει να γίνεται..
Κι εγώ τι κάνω;Μένω στάσιμη... Δηλαδή πάω πίσω...Αντί να πηγαίνω μπροστά πηγαίνω πίσω...
Δεν εξαρτάται όμως από μένα, ε? Κάτι περιμένω..
Και πόσο καιρό θα πρέπει να περιμένω;Πόσο υπομονή να κάνω;Πόσο θα αντέξω;Και δεν έχω κάτι να πιαστώ..Δεν έχω καμια ένδειξη ότι αυτό που περιμένω θα'ρθει..Κι όμως περιμένω..
Αυτό από μόνο του λέει κάτι.. Ή ότι αυτό που περιμένω είναι αυτό που θέλω και το νιώθω και γι' αυτό περιμένω ή ότι το έχω τόσο μεγάλη ανάγκη που δεν μπορώ να ζήσω χωρίς αυτό..
Ότι και να είναι εγώ ακόμη περιμένω...Ψάχνω μες τις λέξεις κάπου να πιαστώ να μου δώσει δύναμη. Νιώθω όμως τη δύναμή μου να σβήνει σιγά σιγά..
Οι αντοχές μου με εγκαταλείπουν..κι όμως περιμένω..

Έρχονται κάποιες στιγμές που χάνεις όλη σου τη δύναμη..
Που λες δεν αντέχεις άλλο. Νιώθεις ότι δεν έχεις πια τη δύναμη ούτε το κουράγιο να συνεχίσεις. Σαν κάτι να σου έχει πάρει όλη τη δύναμη, να σ' έχει ξεζουμίσει..
Το θέμα είναι ότι πάντα το καταλαβαίνεις όταν γίνεται..τίποτα πριν δεν σου λέει ότι θα σε ξετινάξει ψυχολογικά.
Το βλέπεις, το νιώθεις, το ζεις..δεν μπορείς όμως να το αρνηθείς. Όσο κι αν σε πονάει, εσύ μένεις εκεί γιατί μέσα σου ξέρεις ότι είναι αυτό...Και σε τρομάζει η ιδέα ότι δεν θα το ζεις, γι' αυτό δεν φεύγεις.
Και αποφασίζεις να μείνεις και να δεχτείς και να τα ανεχτείς όλα.
Έτσι απλά...

Έρχονται μερικές στιγμές στη ζωή που δεν ξέρεις πως πρέπει να αντιδράσεις..
Να κάνεις υπομονή ή να δώσεις μια και να γκρεμίσεις όλα; Μια πολύ καλή φίλη λέει πως ο καρπός της υπομονής είναι πολύ γλυκός..Ξέρεις πως την αντιλαμβάνομαι εγώ την υπομονή τώρα; Σαν ένα τεράστιο βουνό που το κοιτάζω από κάτω και πρέπει να ανέβω.. Σα να μην έχω άλλη επιλογή και να πρέπει να ανέβω! Για μια μόνο στιγμή κάνω να κάνω πίσω..να πάρω την απόφαση να μείνω εκεί που είμαι και να μην το ανέβω αυτό το βουνό. Αλλά μια φωνή μέσα μου μου λέει ότι πρέπει..Κάτι μου λέει πως αυτό που με περιμένει στην κορυφή είναι αυτό που πάντα αναζητούσα..
Κι έτσι ξεκινάω...
Ανεβαίνω σιγά σιγά.. Αλλά δεν είμαι εγώ αυτή που αποφασίζει για το πως θα ανέβω... είναι και ο καιρός.. Αυτός αποφασίζει πως θα με πάει επάνω...Θα φυσήξει, θα βρέξει ή θα μου στείλει έναν υπέροχο ήλιο να μου κάνει παρέα όσο ανεβαίνω;
Αυτός ο καιρός δεν έχει αποφασίσει ακόμη αν θέλει να με βοηθήσει ή αν θέλει να μου το κάνει δύσκολο... Καλά καλά δεν έχει αποφασίσει για το αν θέλει να ανέβω ακομη..
Μου χαρίζει όμως μερικές ηλιαχτίδες που και που..
Εγώ αυτή του την κίνηση την παίρνω ως δείγμα του ότι θέλει τελικά να το ανέβω το βουνό και συνεχίζω...
Είναι και μέρες που τον πιάνει το στραβό του και μου ρίχνει καταιγίδες...Εγώ όμως δεν πτοούμαι.. Έμαθα να παλεύω και συνεχίζω..
Ξέρω πως κατά βάθος χαίρεται κι αυτός μαζί μου που δεν το βάζω κάτω, που δεν πτοούμαι ούτε από αυτόν όταν έχει άσχημη μέρα..
Κι έτσι πάω...Θα το ανέβω...
Και θα είσαι εκεί στην κορυφή να με περιμένεις..Γιατί κι εσύ το ίδιο βουνό ανεβαίνεις.
Μας περιμένει η κορυφή...Και η θέα από κει πάνω θα είναι κάτι που ούτε που το έχουμε φανταστεί..Και θα την δούμε μόνο εμείς..Μαζί...Μην αργείς.

Δεν μπορεί...κάτι κάνω λάθος. Πως γίνεται να μην είναι όλα καλά; Τώρα είναι που έπρεπε να είναι όλα καλά..κι αυτά λες και κινούνται αντίθετά μου..
Θα τα παλέψω όμως..Δεν ξέρω αν έχω τη δύναμη..Ξέρω όμως πως θα τη βρω τη δύναμη..

Έρχονται κάποιες στιγμές που αναρωτιέσαι αν τα έκανες όλα σωστά.. Αν έκανες τις σωστές επιλογές στη ζωή σου κι αν ό,τι πλήρωσες μέχρι τώρα το άξιζες.
Αναρωτιέσαι αν ήταν να άλλαζες κάτι αν θα το έκανες.. Αν ήταν να το ξαναζήσεις από την αρχή πως θα το χειριζόσουν, αν θα το επέλεγες κι αν θα έκανες κάτι αλλιώς. Αν έφταιξες εσύ που τα πράγματα ήρθαν έτσι..
Αν, αν, αν...
Δεν μπορείς όμως να ζεις με ένα αν..
Σαφώς και θα επανεξετάσεις πράγματα και καταστάσεις, φυσικά και θα προβληματιστείς για τις όποιες επιλογές σου, αλλά δυστυχώς ή ευτυχώς δεν μπορείς να αλλάξεις τίποτα απ' όλα αυτά που περάσανε. Αυτό που μπορείς και πρέπει να κάνεις είναι να μάθεις από τις όποιες "κακοτοπιές" και τις όποιες "λάθος" επιλογές. Αν και αν με ρωτήσεις θα σου πω ότι καμιά μας επιλογή δεν είναι λάθος..Είναι πράγματα που πρέπει να περάσουμε ή να πάθουμε για να μάθουμε.
Έτσι λοιπόν μην μετανιώνεις και μην αφορίζεις τα όποια "λάθη" σου..αυτά σε έκαναν αυτό που είσαι σήμερα. Αρκεί να ξέρεις πως να τα μεταφράσεις, τι να κρατήσεις και τι να πετάξεις από αυτά..
Κάτι μου λέει ότι αν το καταφέρεις αυτό θα γίνεις άλλος άνθρωπος...αυτός που θέλεις και πάντα μέσα σου ένιωθες πως είσαι.

Όταν δεν μπορείς να αποφασίσεις ποιόν δρόμο θέλεις να ακολουθήσεις είναι πολύ ψυχοφθόρο... Ακόμη κι αν τα χεις βρει σε όλα τα υπόλοιπα στη ζωή σου όταν υπάρχει αυτό το ηλίθιο δίλλημα σε χαλάει απίστευτα. Είναι ένα δίλλημα που εύχεσαι να μην χρειαζόταν ποτέ να αποφασίσεις. Γιατί πραγματικά δεν ξέρεις τι πρέπει απ΄όλα να διαλέξεις. Από τη μια θέλεις να τρέξεις να φύγεις απ΄αυτό. Από την άλλη είναι και όλα αυτά που έχεις περάσει και σε δένουν και δεν μπορείς απλά να φύγεις. Κάτι μέσα σου σου λέει να καθήσεις και να το παλαίψεις. Και τελικά μπαίνεις σε μια άλλη διαδικασία σκέψης ...δεν ξέρεις αν τελικά με το να μείνεις αν βοηθάς ή το κάνεις χειρότερο.
Κι εσύ το μόνο που θέλεις είναι να φύγει όλο αυτό από πάνω σου...να γίνουν όλα όπως πριν. Να μπορείς να το κουβεντιάσεις και να γελάσεις που είχες αυτό το δίλλημα. Να σου φανεί τόσο αστείο..
Να γιατρευτούν οι πληγές.. Να αρπάξεις την ευκαρία που σου δώθηκε να ξαναζήσεις...Να αρχίσεις πάλι από την αρχή..Άρχισε λοιπόν..

Τελικά η Κελενίτσα έχει μπερδευτεί...

Όλοι γύρω της μιλούν για συνωμοσίες, ίντριγκες, αόρατες απειλές κι εκείνη έχει μείνει ακόμη εκεί που ήταν πάντα.. με άποψη μεν, αλλά επικεντρωμένη στα θέματα καρδιάς.

Όλοι γύρω της φωνάζουν, σκούζουν, ουρλιάζουν για το πως έγινε έτσι η ζωή.. για το αν μας παρακολουθούν ή όχι..

Δεν λέω..σαφώς και πρέπει να δίνουμε μεγάλη σημασία στο τι γίνεται σ αυτόν τον πλανήτη που πατάμε και που μας οδηγούν τελοσπάντων αυτοί που μας οδηγούν, αλλά αν δεν είσαι εσύ μέσα σου καλά πως μπορείς να δώσεις την προσοχή που χρειάζεται σε όλα τα υπόλοιπα;

Τώρα βέβαια, από την άλλη θα μου πεις ότι ένα τέτοιου είδους σκεπτικό είναι καταστροφικό για το σύνολο. Γιατί αν σκέφτονταν όλοι έτσι ποιός θα μάχονταν για να είναι η Κελενίτσα σήμερα ελεύθερη; ... μα είναι;

Και γιατί δηλαδή για μερικούς ανθρώπους τα θέματα καρδιάς είναι σημαντικότερα από τα άλλα; ..να σου πω γιατί..

Γιατί βαθιά μέσα τους πάντα αναζητούν την ασφάλεια που ποτέ δεν ένιωσαν.

Αυτό είναι το βασικότερο και το κυριότερο που τους απασχολεί.. να νιώθουν ασφαλείς εκεί που είναι, όπου κι αν είναι αυτό το εκεί...

Έτσι λοιπόν η Κελενίτσα καταλαβαίνει ότι πρέπει να ρίξει αλλού το βάρος των σκέψεών της, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι μπορεί και να το κάνει κιόλας...

Ίσως αύριο... αν όλα στρώσουν..

Ένα μήνα μετά και πάλι με τον χρόνο τα βάζεις..
Δεν περνά με τίποτα! Κάθε πρωί ξυπνάς και λες "να μια καινούργια μέρα! Σήμερα θα είναι η αρχή μιας καινούργιας ζωής...". Το λες μπας και το πιστέψεις εσύ η ίδια. Ξεκινάς να πας στην δουλειά και στο αυτοκίνητο φωνάζεις ασυναίσθητα το όνομά του για να τον ξυπνήσεις..Φτάνεις στην δουλειά και χώνεις το τηλέφωνο βαθιά στην τσάντα για να μην το βρίσκεις. Και περνά το 8ωρο..Ξεχνιέσαι για λίγο με την δουλειά. Για λίγο μόνο. Βγαίνεις έξω να καπνίσεις και το μυαλό σου είναι εκεί... τι να κάνει, πως να περνάει χωρίς εσένα, αν του λείπεις, αν σε σκέφτεται, αν πρέπει να του τηλεφωνήσεις, αν πρέπει να του ξαναπείς ότι είσαι μισή χωρίς αυτόν και άλλα τέτοια "ευχάριστα".. Και μόλις τελειώνει το τσιγάρο βάζεις για άλλη μια φορά την ουρά ανάμεσα στα πόδια και ξαναγυρνάς στην ρουτίνα της δουλειάς για να ξεχαστείς και πάλι..
Κι έρχεται η ώρα που δυστυχώς το 8ωρο τελειώνει..ποιός θα σου το λεγε ότι θα σχολάς και θα παρακαλάς να είχες δικαιολογία να μείνεις κι άλλο..
Και μπαίνεις στο αυτοκίνητο και ξεκινάς.. που πας?
Γυρίζεις σπίτι γιατί δεν έχεις όρεξη να δεις κανέναν... Και να δεις δηλαδή τι να τους πεις?
...Γυρνάς στο άδειο σου δωμάτιο...
Μόνο εκεί νιώθεις ασφάλεια. Αλλά και μόνο εκεί έχεις τόσες πολλές αναμνήσεις.Και μισείς τα βράδυα που είναι άδεια..
Και ξανακρύβεις το τηλέφωνο..
Βγαίνεις, πίνεις και κάνεις τάχα πως διασκεδάζεις.. Πως γίνεται να διασκεδάζεις όταν στο διπλανό τραπέζι ή στην άκρη του μπαρ νομίζεις ότι τον βλέπεις;
Δεν ξέρεις πια τι πρέπει να κάνεις..πως να αντιδράσεις..παραμένεις ακίνητη, βουβή και απλά περιμένεις..μπας και συμβεί ένα θαύμα..
Το θαύμα όμως δεν γίνεται...γι αυτό τα ξαναβάζεις με τον χρόνο που περνά αργά και βασανιστικά και δεν σε γιατρεύει τελικά.
Το συναίσθημα έχει ώς εξής... είναι σα να πνίγεσαι στη θάλασσα και να μην έρχεται ένα χέρι να σε τραβήξει.
Η διαφορά πάλι είναι οτι δεν θέλεις ένα οποιοδήποτε χέρι να σωθείς.. γιατί αν ήθελες ένα οποιοδήποτε θα είχες σωθεί ήδη..
Περιμένεις το συγκεκριμένο χέρι να σε σώσει...
Θα σε σώσει...; Ή θα σου δώσει άλλη μια να πας πιο κάτω;
Κι εσύ το νιώθεις ότι κατρακυλάς ακόμη πιο κάτω περιμένοντας.. αλλά μένεις εκεί..γιατί έχεις κοκκαλώσει.
Θυμώνεις, κλαις, ουρλιάζεις μέσα σου γιατί δεν θέλεις άλλος να ακούσει τι λες..Γιατί ξέρεις ότι είναι ξέσπασμα και θα σου περάσει.
Δεν έχεις όμως να κρύψεις απολύτως τίποτα..Αυτό είμαι.. αυτό νιώθω..αυτό σου δίνω..και σε σένα δίνω ό,τι έχω και δεν έχω...Νιώθεις δυνατή και αδύναμη ταυτόχρονα..πως είναι δυνατό να συμβαίνει αυτό;
Δεν μπορείς να φύγεις απ αυτό, δεν μπορείς να είσαι μέσα σ αυτό γιατί κάποιος σου κρατάει την πόρτα κλειστή..κι έτσι φυτοζωείς για να λες ότι τάχα ζεις.
Ούτε να ελπίζεις μπορείς..
Βγάζεις νόημα;...γιατί εγώ πια δεν βγάζω...

Όμως εγώ θα είμαι δίπλα σου κι ας άργησα...

Στίχοι: Αλκίνοος Ιωαννίδης
Μουσική: Αλκίνοος Ιωαννίδης
Πρώτη εκτέλεση: Αλκίνοος Ιωαννίδης

Δεν παίρνεις πια, δεν παίρνεις πια
να πεις πως μ' αγαπάς
Δεν παίρνεις πια να δεις
αν ζω ή αν χώρια σου πεθαίνω
Κι εγώ σωπαίνω στο καλώδιο του ΟΤΕ
και στο ποτέ σου απαντώ
και περιμένω διαρκώς

Δεν παίρνεις πια , δεν παίρνεις πια
από τη Σαλονίκη
στη μαύρη Αθήνα να με βρει
η γαλανή φωνή σου
κι εγώ μαζί σου να μιλώ
ώσπου ο ύπνος να με πάρει
στο μαξιλάρι με το τηλέφωνο ανοικτό
Δεν παίρνεις πια, δεν τηλεφωνείς
Πάει καιρός να με θυμηθείς
Έτσι κι εγώ θα το ξεριζώσω
κι ας πάει στο καλό

Πάλι μέτρησα τ΄αστέρια κι όμως κάποια λείπουνε
μόνο τα δικά σου χέρια δε μ΄ εγκαταλείπουνε
πώς μ΄αρέσουν τα μαλλιά σου στη βροχή να βρέχονται
τα φεγγάρια στο κορμί σου να πηγαινοέρχονται

Να κοιμηθούμε αγκαλιά να μπερδευτούν τα όνειρά μας
και στων φιλιών τη μουσική ρυθμό να δίνει η καρδιά μας
Να κοιμηθούμε αγκαλιά να μπερδευτούν τα όνειρά μας
για μια ολόκληρη ζωή να είναι η βραδιά δικιά μας

Τα φιλιά σου στο λαιμό μου μοιάζουνε με θαύματα
σαν τριαντάφυλλα που ανοίγουν πριν απ΄τα χαράματα
στων ματιών σου το γαλάζιο έριξα τα δίχτυα μου
στις δικές σου παραλίες θέλω τα ξενύχτια μου

Να κοιμηθούμε αγκαλιά να μπερδευτούν τα όνειρά μας
και στων φιλιών τη μουσική ρυθμό να δίνει η καρδιά μας
Να κοιμηθούμε αγκαλιά να μπερδευτούν τα όνειρά μας
για μια ολόκληρη ζωή να είναι η βραδιά δικιά μας

Έτσι είναι το φεγγάρι στις 4 το ξημέρωμα στον δρόμο από Χαλκιδική για Θεσσαλονίκη..

Είναι να το δεις αλλιώς..μόλις το δεις αλλιώς βλέπεις όλη την πραγματικότητα. Κι όταν δεις την πραγματικότητα τρομάζεις με το τι είσαι διατεθιμένος να κάνεις για να είσαι με κάποιον.. Αλλά η πραγματικότητα είναι ότι όλα κοιτάζουν μπροστά. Να έχεις τη δύναμη, το σθένος και τα κότσια να πηγαίνεις τη ζωή σου μπροστά, όσο κι αν σε πονάει. Να φανείς αντάξιος του τι πιστεύεις για τον ίδιο σου τον εαυτό...Πως περιμένεις να αλλάξεις τον κόσμο αν δεν αλλάξεις εσύ ο ίδιος; Πως περιμένεις να σε πάρουν οι άλλοι στα σοβαρά όταν εσύ ο ίδιος έχεις χαθεί στον κυκεώνα των σκέψεών σου και δεν λες να βγεις με τίποτα; Εκτός κι αν δεν θέλεις να βγεις.. τότε αυτή η κατάσταση σε βολεύει και πιπιλάς την καραμέλα πολύ ντελικάτα και πολύ πειστικά...
Δεν ξέρω αν μιλάνε οι ρακές...Ξέρω μόνο πως βαθιά μέσα μου ξέρω πως έχω δίκιο.. και το ξέρεις κι εσύ...

Απάντηση:
Δεν υπάρχω πια.. δεν υπάρχω..
Κι αν όλα πρέπει να κοπούν, θα κοπούν μαχαίρι..

Μερικές μέρες είναι πιο δύσκολες από τις υπόλοιπες..Για τις νύχτες δεν το συζητώ καν! Θέλεις να κοιμηθείς απλά για να μην σκέφτεσαι.
Είναι παράξενο πως αλλάζει η ζωή σου από τη μια στιγμή στην άλλη.. Κι ενώ λες με τον καιρό θα το συνηθίσεις πάντα έρχονται κάποιες στιγμές μέσα στην διάρκεια της ημέρας που δεν μπορείς να το πιστέψεις, που εντελώς αυθόρμητα σηκώνεις το τηλέφωνο...να πάρεις ποιόν; Αφού δεν μπορείς.. Έρχονται και κάποιες στιγμές που πιάνεις τον εαυτό σου να γελά με μικρά καθημερινά πράγματα..και ξαφνικά το χαμόγελο παγώνει..γιατί σου'ρχεται πάλι στο μυαλό όλη η πραγματικότητα..ότι εσύ δεν ανήκεις πια εκεί...
Και η πραγματικότητα είναι σκληρή..Σε πονάει. Και αρχίζεις να περιπλανιέσαι στους δρόμους της πόλης και στους δρόμους του μυαλού σου με την ίδια ταχύτητα..μήπως αυτή η ταχύτητα σε κάνει να πονάς λιγότερο ή σε κάνει να μην σκέφτεσαι..Κι όσο σκέφτεσαι πονάς..κι όσο πονάς σκέφτεσαι..
Και εύχεσαι να έχεις μια εικόνα ακόμη, μια αίσθηση ακόμη, μια ελπίδα ακόμη.. Και την ίδια στιγμή εύχεσαι το τηλέφωνο να μην χτυπήσει ποτέ, γιατί αν χτυπήσει δεν θα μπορέσεις να αντισταθείς..κι όσο δεν χτυπάει, τόσο σε χτυπάει..σε κάνει κομμάτια...
Ένα σημάδι ψάχνεις απεγνωσμένα και την ώρα που το παίρνεις γίνεσαι κομμάτια..
Και τον μισείς.. Του φωνάζεις μέσα σου και τον βρίζεις. Τσατίζεσαι που τα'κανε έτσι...του θυμώνεις..
Και κάθε πρωί παίρνεις την ίδια απόφαση.. "δεν θέλω να ξαναναφερθεί κανείς στο θέμα, δεν θέλω να τον ακούσω, δεν θέλω να τον ξαναδω.." Και κάθε βράδυ σου λείπει που δεν είναι εκεί..που δεν έκανε τίποτα και σήμερα για να είναι μαζί σου...
Και κάθε πρωί, μαζεύεις πάλι τα κομμάτια σου και ξαναρχίζεις..

"can't be your little princess anymore..
i'm not perfect anymore..
...and I hurt too much"

Στίχοι:Γιάννης Μαύρος
Μουσική: Lucio Battisti
Πρώτη εκτέλεση: Λαυρέντης Μαχαιρίτσας & Διονύσης Τσακνής & Φίλιππος Πλιάτσικας ( Τερτσέτο )
CD: "Αλκυονιδες Μερες"



Περνάς μπροστά μου η αύρα σου με κυκλώνει
με προσγειώνει στο μηδέν
Θα 'θελα να 'μουν στο κορμάκι σου ζώνη
στο τραγουδάκι σου ρεφρέν

Έχεις φεγγάρι μου δυο μέτρα μπόι
αλλά υπόγεια μυαλά
ούτε μιλιά κοιτάς στον τοίχο το ρολόι
μέσα από μαύρα γυαλιά

Είσαι ένας δρόμος που ψυχή δεν πατάει
πάντα μόνη
πάντα μόνη πάει
Η ερημιά το χέρι σου κρατάει
και τι δεν θα 'δινα να έσβηνα τ' αστέρι που σ' οδηγάει
να 'μουν αγέρι στα μαλλιά σου να φυσάει

Η αγάπη μάγισσα κινάει βουνά
Γι αυτό κι εγώ παίρνω όρκο
τον δράκο που έβαλες πριγκίπισσα να σε φιλά
θα τον αφήσω στον τόπο

Συννεφιασμέ-, συννεφιασμένε μου ουρανέ
μια χαραμάδα στην καρδιά σου άνοιξέ μου

Όσο με διώχνεις άλλο τόσο με πεισμώνεις
κι ας με τελειώνεις στο τερέν
θα 'θελα να 'μουνα παλτό να μην κρυώνεις
να σου ξορκίσω όλα τα δεν

Πώς να σε πείσω κούκλα μου δυο μέτρα μπόι
να σου γυρίσω τα μυαλά
ούτε μιλιά κοιτάς στον τοίχο το ρολόι
μέσα απ' τα μαύρα γυαλιά

Είσαι ένας δρόμος που ψυχή δεν πατάει
πάντα μόνη
πάντα μόνη πάει
Η ερημιά το χέρι σου κρατάει
και τι δεν θα 'δινα να έσβηνα τ' αστέρι που σ' οδηγάει
να 'μουν αγέρι στα μαλλιά σου να φυσάει

Η αγάπη μάγισσα κινάει βουνά
Γι αυτό κι εγώ παίρνω όρκο
τον δράκο που έβαλες πριγκίπισσα να σε φιλά
θα τον αφήσω στον τόπο

Συννεφιασμέ συννεφιασμένε μου ουρανέ
μια χαραμάδα στην καρδιά σου άνοιξέ μου...

Ένα ξέρω να πω πια.. Όταν έχεις συναισθήματα δεν μπορείς σε καμία περίπτωση να τα κοντρολάρεις..Δεν γίνεται.. Δεν αντέχεις..Δεν μπορείς...Και κυρίως ΔΕΝ θέλεις..Όταν μπορείς να βάλεις τα συναισθήματά σου σ έναν δρόμο σημαίνει ότι δεν τα ένιωσες ποτέ..νόμιζες πως τα ένιωσες αλλά δεν..
Πως γίνεται ένας άνθρωπος να είναι έτοιμος να φέρει τα πάνω κάτω για κάποιον άλλον και κάποιος άλλος να κρατάει μέσα του, γύρω του και απέναντί σου απόσταση; Δεν γίνεται..
Γι αυτό καλέ μου φίλε που πονάς, μάζεψε τα κουβαδάκια σου και σ άλλη παραλία..Εδώ μόνο πόνος σε περιμένει.. Αυτό που έζησες το έζησες μόνος σου.. Όσο κι αν προσπαθήσεις, μόνο θα πονάς..Θα ελπίζεις άδικα και θα πονάς.. Σβήστα όλα και προσπάθησε στην φάση που είσαι απλά να επιβιώσεις.. Κλείστα όλα σ ένα κουτί.. Διέγραψε ότι σου θυμίζει..
Γιατί το να παραμένεις σε μια κατάσταση που για τον άλλο είναι τελειώμενη από καιρό δεν θα σου δώσει τίποτα. Κλείσε τις πόρτες, τα παράθυρα, τις διόδους...
Αν θέλει ο άλλος να σε βρει, ξέρει που να σε ψάξει.. Εσύ όμως μη μένεις ούτε στιγμή...
Στην τελική όποιος δεν μπορεί να εκτιμήσει αυτό που του δίνεις δεν μπορεί να σε νιώσει...
Ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός..έτσι δεν λένε;

"Και τώρα, κλείστε ερμητικά τις θύρες.Τελειώσαν όλα.Να φύγουν κι οι στερνοί, να μείνω μοναχή μου.Όλα δικά μου ήταν εδώ μέσα κι όλα μου λείψαν κι έμεινε τόσο απίστευτα μοναχική η ψυχή μου."


Μαρία Πολυδούρη

Έτσι καταλαβαίνεις πόσο σημαντική είναι η απόφαση που πήρε ο άλλος.. Όταν ξέρεις πια ότι είναι διατεθιμένος να πάρει το ρίσκο του.. Μόνο που ακόμη και τότε δεν μπορείς να τον δικαιολογήσεις πλήρως....

Άτιμο πράγμα ο χρόνος...Όσο ζεις κάτι δεν τον υπολογίζεις..νομίζεις ότι θα κρατήσει για πάντα. Κι έρχεται μια μόνο στιγμή που σου αλλάζει τα πάντα. Μπορεί να είσαι στον πάτο και με μια κίνηση, με μια ματιά, με μια κουβέντα, μ ένα βλέμμα, μ ένα τίποτα όλα να αλλάξουν και νιώθεις ότι είσαι στην κορυφή! Ή και το αντίστροφο..να νομίζεις ότι ζεις το απόλυτο, ότι η ζωή σε ανταμοίβει για ότι πέρασες μέχρι τώρα κι έρχεται κάτι, κάποιος, τίποτα και στα παίρνει όλα μέσα από τα χέρια..Και το χειρότερο απ όλα είναι ότι το μόνο πράγμα που σκέφτεσαι είναι γιατί σε τιμωρεί έτσι.. και αναρωτιέσαι τι έκανες λάθος, τι δεν έκανες σωστά, τι δεν είπες που έπρεπε να πεις, ή τι είπες που δεν έπρεπε? Και εύχεσαι να γυρνούσε ο χρόνος πίσω, να τα έκανες πάλι από την αρχή. Μα κι αν τα κανες πάλι από την αρχή θα άλλαζε κάτι ή το αποτέλεσμα θα ήταν το ίδιο?
Εδώ μπαίνει ο χρόνος και κάνει το δικό του θαύμα...
Όπως και να σαι, όπου και να σαι, στην κορυφή ή στον πάτο σου πρέπει πάντα να ξέρεις ότι αυτή η κατάσταση δεν θα μείνει για πάντα έτσι. Αυτό που πρέπει να κάνεις είναι να το συνειδειτοποιήσεις και να συμβιβαστείς μ αυτό...Να ακολουθείς τα πράγματα όπως έρχονται και να περιμένεις την αλλαγή. Δεν μπορείς να είσαι μια ζωή στην μια πλευρά της όχθης..θα ρθει η στιγμή που θα περάσεις και απέναντι. Να έχεις την επιλογή να επιλέξεις εσύ την πλευρά της όχθης.. Και όλα τα άλλα θα ρθουν..

Είσαι μπροστά σ ένα σταυροδρόμι..Βλέπεις τους δυο δρόμους να απλώνονται μπροστά σου και δεν έχεις αποφασίσει ακόμη ποιόν από τους δύο θέλεις να πάρεις. Τόσες μέρες τους μελετάς και τους δυο...βρήκες τα συν και τα πλην και του ενός και του άλλου...Δεν μπορείς να πεις ότι κάποιος από τους δύο είναι πιο εύκολος από τον άλλο, γιατί έτσι δεν θα το σκεφτόσουν, θα είχες ήδη αποφασίσει. Ο πρώτος πονάει στην αρχή.. είναι αυτός που πρέπει να θέσεις τον στόχο και να τον ακολουθήσεις χωρίς καν να γυρίσεις το κεφάλι πίσω ούτε μια στιγμή. Τώρα θα μου πεις γίνεται αυτό; Είναι μερικοί άνθρωποι που το καταφέρνουν..μη σου φαίνεται περίεργο.. Θέτουν στόχο και τραβάν μόνο μπροστά..Έχουν μόνο ένα μειονέκτημα (?).. Δεν νιώθουν...ότι κάνουν το κάνουν μηχανικά και έτσι θα καταλήξουν να φτάσουν στον στόχο τους δίχως απώλειες. Μη νομίζεις όμως ότι κι αυτοί δεν πονάνε. Έρχονται βράδυα που και γι αυτούς είναι δύσκολα..Έρχονται στιγμές που ίσως τους περάσει από το μυαλό να "αναθεωρήσουν" την απόφασή τους..Ίσως αυτοί είναι που πονάνε και πιο πολύ. Το επόμενο πρωί όμως είναι πάλι στο δικό τους μονοπάτι..
Ο δεύτερος δρόμος είναι λίγο πιο πονεμένος.. Αποφασίζεις να μην απαρνηθείς το οποιοδήποτε συναίσθημα και προχωράς έτσι. Αυτό μπορεί να έχει ως συνέπεια το ότι θα πονάς σε κάθε βήμα.. ότι θα αφήνεις σε κάθε βήμα το αποτύπωμά σου και λίγο από τον ιδρώτα σου. Σημαίνει ότι τα δικά σου βράδυα θα είναι ΟΛΑ δύσκολα.. Ότι έχεις να παλέψεις με τον χρόνο, την απόσταση που έχεις να διανύσεις, το συναίσθημα, την κούραση και τον ίδιο σου τον εαυτό.. Έναν εαυτό που κοιτάζεις στον καθρέφτη κάθε πρωί και του υπόσχεσαι ότι θα τον νικήσεις, και κάθε βράδυ παραδίνεσαι σαν παιχνιδάκι στα χέρια του..
Το τι επιλέγει ο καθένας να κάνει και ποιόν δρόμο τελικά να ακολουθήσει είναι δικό του θέμα.. Το αν θα φτάσει στο τέρμα του δρόμου του αυτό είναι ένα άλλο..

Πρέπει να σε φέρω συναισθηματικά στην απέναντι μεριά...Να σε κοιτάζω από απέναντι...Να κρατάω μια απόσταση..Να δείχνω πως το δέχομαι..Να το δέχομαι....Και να θυμώνω με τον εαυτό μου που το δέχομαι...Και ξανά από την αρχή...

Η Αποχαύνωση..

Σπουδαία ανακάλυψη η τηλεόραση τελικά.. Όχι μόνο σου φέρνει τον κόσμο στο δωμάτιό σου και μαθαίνεις τα νέα του, αλλά σου παίρνει κάθε σκέψη μακριά..
Ειδικά αν είσαι σε κάποια φάση της ζωής σου που το μόνο που θέλεις είναι να μην θυμάσαι, τότε νομίζω ότι η τηλεόραση είναι η καλύτερή σου λύση.
Είμαι σίγουρη βέβαια, κι έχω και κανα δυό στο μυαλό μου, ότι υπάρχουν κι αυτοί που θα μου έλεγαν " Ονειρόπολα! Να χρησιμοποιείς το μέσο μόνο για επιφανειακή ενημέρωση! Άνοιξε κανένα βιβλίο ή βρες κάτι άλλο να κάνεις να ξεχαστείς!! "
Εγώ λοιπόν σ αυτούς απαντώ πως δοκίμασα τα πάντα..μια βδομάδα τώρα δοκίμασα τα πάντα..! Και η τηλεόραση είναι η μοναδική που δεν ρωτάει τι, γιατί, πως και δεν σε παρακαλεί να σταματήσεις να βάζεις τα κλάματα όποτε σου ρχεται, δεν προσπαθεί να σε παρηγορήσει ότι θα περάσει την ώρα που εσύ νιώθεις ότι σου τραβάνε το χαλί κάτω από τα πόδια..
Έτσι λοιπόν, τουλάχιστον γι απόψε θα ξεχαστώ..
Μονό ελπίζω να έχει και τίποτα της προκοπής και να μου αποσπάσει την προσοχή για να μην βλέπω την φάτσα του να κρύβει την οθόνη...

Στίχοι: Νικόλας Άσιμος
Μουσική: Νικόλας Άσιμος
Πρώτη εκτέλεση: Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Άλλες ερμηνείες: Χαρούλα Αλεξίου

Αγαπάω Κι Αδιαφορώ..

...Και μη μας τρομάζουν φως μου οι πληγές
στις χρυσές στιγμές μας πλάι και αυτές
νιώσε με για να σε νιώσω κι ας πονάς
είν' πανάκριβο στο λέω ν' αγαπάς

Χιονιζει στη Θεσσαλονίκη...
Τόσο καιρό μαζί και δεν χιόνισε ούτε μια φορά..και τώρα που έφυγες..
Κι εγώ δεν μπορώ να σου τηλεφωνήσω να φωνάξω από χαρά σαν μικρό παιδάκι όπως θα έκανα αν είμασταν μαζί..
Κοιτάζω έξω από το παράθυρο και αναρωτιέμαι τι καιρό να κάνει εκεί που είσαι.. άραγε κρυώνεις; Και δεν είμαι εκεί να σου ζεστάνω την αγκαλιά..
Δεν μπορώ να σβήσω την θλίψη από τα μάτια μου..δεν μπορώ να χαρώ με τίποτα πια..
Μην ακούς τι λέω... μην ακούς... παραμιλάω..

http://www.youtube.com/watch?v=fyz8LmPf_sM

made by Oneiropola...

Πως διαγράφεις κάτι που πίστευες πως είναι αυτό που ήθελες και έψαχνες σε όλη σου τη ζωή; Γιατί να μην είναι το ίδιο εύκολο όπως στον υπολογιστή; Να πατάς ένα κουμπί και να χάνονται όλα...να μη μένει τίποτα..ούτε οι θύμησες, ούτε οι μυρωδιές, ούτε τα λόγια, ούτε οι αγκαλιές...Να μην πονάς πια..Να μην νιώθεις απολύτως τίποτα..Να μην προσμένεις πια, να μην ελπίζεις σε ένα θαύμα.. τίποτα..
Να ξυπνάς το επόμενο πρωί και να'ναι σαν να μην έζησες τίποτα απ όλα αυτά..Να μην περνάς από τους δρόμους που περάσατε μαζί και να πιάνεται το στομαχι σου.. Να μην πιάνεις αυθόρμητα το τηλέφωνο για να είσαι η πρώτη που θα ακούσει το πρωί..Να μην θυμάσαι τίποτα..Ούτε τα βροχερά πρωινά που τρέχατε σαν δυο μικρά παιδιά χέρι χέρι μες τη βροχή, ούτε τα τραγούδια που τραγουδούσατε χορεύοντας αγκαλιά...ούτε..ούτε..ούτε..
Δυστυχώς δεν γίνεται.. Πρέπει να το περάσεις όλο αυτό..και τον πόνο και την έλλειψη και την ελπίδα ότι θα χτυπήσει το τηλέφωνο και θα είναι εκείνος...
Προσμονή..;..Ελπίδα..;..Ψευδαίσθηση;
Ότι και να'ναι περιμένεις μόνο να περάσει.. Να γίνει κάτι και να βγεις από τον λήθαργο που έπεσες..και εύχεσαι την επόμενη φορά που θα χτυπήσει το ρημαδιασμένο το κινητό να είναι εκείνος και να σου πει πως όλα ήταν μια φάρσα...

Στίχοι: Εβίτα Σκουρλέτη
Μουσική: Στάθης Δρογώσης
Πρώτη εκτέλεση: Στάθης Δρογώσης

Θα περάσουν οι μέρες
ναι, ο χρόνος μου τάζει
πως το φως της αυγής
διώχνει κάθε σκοτάδι

Κι όπως φεύγουν οι μέρες
και σε παίρνουν μακριά
σαν λουλούδι η καρδιά μου
στον αέρα σκορπά

Δεν μου μένει τίποτα
τίποτα να κάνω
τίποτα να πω

Δεν μου μένει τίποτα
κι όμως σ' αγαπάω
κι είμαι ακόμα εδώ

Και περάσαν οι μέρες
όπως μου 'ταξε ο χρόνος
μα στο φως της αυγής
δεν θαμπώθηκε ο πόνος

Kι είναι οι μέρες βροχή
που το τζάμι χτυπά
να γινόσουνα ήλιος
να γυρνούσες ξανά

Δεν μου μένει τίποτα
τίποτα να κάνω
τίποτα να πω

Δεν μου μένει τίποτα
κι όμως σ' αγαπάω
κι είμαι ακόμα εδώ

μα όπως φεύγουν οι μέρες
και σε παίρνουν μακρυά
σαν λουλούδι η καρδιά μου
στον αέρα σκορπά

Δεν μου μένει τίποτα
τίποτα να κάνω
τίποτα να πω

Δεν μου μένει τίποτα
κι όμως σ' αγαπάω
κι είμαι ακόμα εδώ

Θα περάσουν οι μέρες...

Απόρριψη...άσχημη αίσθηση..
Πόνος...άσχημο συναίσθημα..
Έλλειψη...άσχημη κατάσταση..
Όταν τα ζεις όμως, δυστυχώς τα ζεις και τα τρία μαζί...κανένα δεν πάει μόνο του...ή όλα μαζί ή τίποτα..
Έρχονται, σε παίρνουν από το χέρι και σε οδηγούν κάτω..κι όλο και πιο κάτω..
Και φτάνεις στο σημείο να αναρωτηθείς: "μα υπάρχει πιο κάτω;"
...κι όμως..να που υπάρχει... και το ζεις στο ίδιο σου το πετσί..
Και θέλεις να ξεσκίσεις τις σάρκες σου με τα ίδια σου τα χέρια.. θέλεις να ξεριζώσεις την καρδιά σου να μη νιώθει πια.. θέλεις μόνο να έρθει το τέλος..
Και οι ώρες, τα λεπτά, τα δευτερόλεπτα περνούν τόσο μαρτυρικά.. λές κι ο χρόνος πάγωσε εκείνη ακριβώς τη στιγμή που παρακαλούσες να κοιμηθείς και να ξυπνήσεις μόνο όταν αυτό θα έχει τελειώσει..
Είσαι όμως καταδικασμένος να το ζήσεις κι αυτό.. να το νιώθεις να σου τρυπάει το είναι..
Δεν μπορείς να κάνεις τίποτα.. και στην τελική, δεν θέλεις να κάνεις τίποτα...
Δεν σου έχει μείνει καθόλου δύναμη..δεν αντιδράς...τέλος..

Όταν έχεις να παλέψεις, τουλάχιστον να ξέρεις τι είναι αυτό που παλεύεις!!! Να είσαι προετοιμασμένος όταν θα χρειαστεί... γιατί απ' ότι φαίνεται, σχεδόν πάντα χρειάζεται.
Έχεις να παλέψεις μια μόνιμη κατάσταση; Έχεις να παλέψεις με τα δαιμόνια του χθές ή μήπως έχεις να παλέψεις με κάτι άλλο που ούτε καν το φαντάζεσαι;
Είναι άσχημο να ξέρεις ότι ο εχθρός ξέρει τα πάντα για σένα αλλά εσύ δεν ξέρεις απολύτως τίποτα γι αυτόν... είσαι μέσα στην πλήρη άγνοια του οποιουδήποτε κινδύνου...
Ξαφνικά, εκεί που αρχίζεις να αντιλαμβάνεσαι την ύπαρξη της απειλής, συνειδητοποιείς ότι δεν ξέρεις τίποτα γι αυτήν... ούτε πως είναι, ούτε ποια είναι, ούτε καν από που έρχεται..
Και μένεις εκεί...μην έχοντας κανένα όπλο στα χέρια σου, μένεις εκεί άπραγος και βουβός..μη μπορώντας καν να αντιδράσεις... ξαφνικά κρέμεσαι στα χέρια κάποιου άλλου...κάποιος άλλος είναι αυτός που ορίζει το παιχνίδι...κάποιος άλλος είναι που αποφασίζει για την τύχη σου..
Και είναι δύσκολο.. και είναι επώδυνο..
Και προσεύχεσαι μόνο να περάσει..να περάσει γρήγορα..

Καράβι μικρό

	Στίχοι: Γιώργος Μαλαμούσης Μουσική: Φίλιππος Πλιάτσικας Πρώτη εκτέλεση: Φίλιππος Πλιάτσικας Θα φύγει κι’ αυτό, θα δεις θα περάσει Σαν καράβι μικρό, που λιμάνι θα πιάσει Στους άγριους καιρούς, πόσα είδες ναυάγια Πόσες ζωές και θαύματα άγια Λιμάνια λευκά, κουκκίδες στον χάρτη Που θέλεις να βγεις, μα κανείς δεν υπάρχει Καράβι μικρό, που κανείς δε σε ξέρει Και καμία στεριά, δε σου απλώνει το χέρι Πόσο μοιάζω και 'γω, όλο όνειρα κάνω Μα τα παίρνει ο βοριάς, και ποτέ δε τα φτάνω Καράβι μικρό, που κανείς δε σε ξέρει Και καμία στεριά, δε σου απλώνει το χέρι Θα φύγει κι’ αυτό, θα δεις θα περάσει Σαν καράβι μικρό, που λιμάνι θα πιάσει Στην πλώρη μπροστά, κι αν είδες ναυάγια Θα βρίσκεις στεριές, και θαύματα άγια Λιμάνια λευκά, κουκκίδες στον χάρτη Που θέλεις να βγεις, μα κανείς δεν υπάρχει Καράβι μικρό, που κανείς δε σε ξέρει Και καμία στεριά, δε σου απλώνει το χέρι Πόσο μοιάζω και ’γω, όλο όνειρα κάνω Μα τα παίρνει ο βοριάς, και ποτέ δε τα φτάνω Καράβι μικρό, που κανείς δε σε ξέρει Και καμία στεριά, δε σου απλώνει το χέρι Πόσο μοιάζω και ’γω, όλο όνειρα κάνω Μα τα παίρνει ο βοριάς και ποτέ δε τα φτάνω Καράβι μικρό, για πού ταξιδεύεις Και πόσες φορές, στεριά αγναντεύεις

Τελικά μερικά πράγματα στη ζωή γίνονται για να σου πέρνουν όλη την κακή ενέργεια που μπορεί να έχεις επωμιστεί όλη την ημέρα...
Σήμερα είχα μια δύσκολη και σπαστική ημέρα στο γραφείο.. Βγήκα στον δρόμο της επιστροφής με τα νεύρα πάνω από το κεφάλι γιατί εκτός όλων των άλλων οι δουλειές μου δεν είχαν τελειώσει ακόμη. Όλο το πρωί έβρεχε και οι δρόμοι ήταν απίστευτα μποτιλιαρισμένοι...έκανα και το λάθος να μπω μέσα στην πόλη, όποτε καταλαβαίνεις... Και ξαφνικά..εκεί που είμαι με το χέρι στην ταχύτητα που πάνω από δευτέρα δεν πάει με τίποτα και προσπαθώ να χαλαρώσω λίγο με την αγαπημένη μου μουσική για να βγάλω και την υπόλοιπη ημέρα, έγινε το θαύμα... Γύρισα εντελώς τυχαία το κεφάλι μου προς τ' αριστερά και βλέπω μπροστά μου αυτό που ίσως δεν έχει αποτυπωθεί καλά στην φωτογραφία..
Ένα υπέροχο ουράνιο τόξο ξεπρόβαλλε και γέμιζε όλο το τοπίο μέχρι εκεί που έφτανε το μάτι σου.. Και ως δια μαγείας όλα όσα είχα περάσει μέχρι εκείνη την ώρα τα ξέχασα μονομιάς, ότι κι αν με περίμενε δεν μπορούσα να θυμηθώ τι ήταν...κι είχα μείνει εκεί καρφωμένη να κοιτάζω αυτό το υπέροχο θέαμα..
Με γύρισε πίσω πολλά πολλά χρόνια, τότε που μπαίναμε μικρά στο αυτοκίνητο του μπαμπά για βόλτα...Που στο κασετόφωνο έπαιζαν εναλλάξ πάντα μια κασέτα του Δάκη και μια του Πάριου γιατί ήταν οι αγαπημένοι της μαμάς...που ο αδερφός μου με τραβούσε από τα μαλλιά έτσι για πλάκα..και που η μικρή ονειροπόλα είχε κολλημένο το στρουμπουλό μουτράκι της στο παράθυρο για να βλέπει έξω τα τοπία που περνούσαν από τα μάτια της...
Γι αυτό σου λέω...
Τι κι αν όλοι σου τη σπάνε; Τι κι αν το αφεντικό σου σε χώνει διαρκώς; Τι κι αν δεν σου έκατσε κάτι που προγραμμάτιζες;
Ένα ουράνιο τόξο φτάνει για να δεις τη ζωή σου να περνά μπροστά από τα μάτια σου και να σε κάνει να την δεις αλλιώς...έστω κι αν αυτό κρατήσει για λίγο...
Ύστερα θα έρθει ένα άλλο ουράνιο τόξο να ξανακάνει το ίδιο..κι ύστερα ένα άλλο...κι ένα άλλο...κι ένα αλλο...

Νύφη... 107 ετών αναζητά σύζυγο!

Μία γυναίκα από το Πεκίνο, μόλις 107... Μαΐων, που φοβόταν να παντρευτεί όταν ήταν νέα, αποφάσισε να ψάξει για σύζυγο και ελπίζει να βρει κάποιον συνομήλικό της αιωνόβιο, ώστε να έχει έναν σύντροφο να συζητάει μαζί του.Η Wang Guiying, όπως είναι το όνομά της, φοβάται ότι έχει αρχίσει να γίνεται φόρτωμα στα επίσης ηλικιωμένα ανίψια της από τότε που έπεσε και έσπασε το πόδι της, πριν από 5 χρόνια, δηλαδή όταν ήταν 102 ετών, και αναγκάστηκε να σταματήσει να βοηθάει στις δουλειές του σπιτιού, όπως για παράδειγμα να πλένει τα ρούχα της.«Είμαι ήδη 107 ετών και ακόμα δεν έχω παντρευτεί,» δηλώνει χαρακτηριστικά η Guiying στην εφημερίδα Chongqing Commercial Times. «Τι θα συμβεί εάν δεν βιαστώ και δεν βρω σύζυγο;»


Πηγή: Pathfinder

Απόσταση-Αγάπη=0-1

Η απόσταση λένε πως είναι αυτή που χωρίζει τα ζευγάρια..
Θέλεις την γνώμη μου; Αηδίες..
Σίγουρα είναι πολλά και τα εμπόδια και τα προβλήματα που δημιουργούνται σε μια σχέση που έχει να παλέψει πέρα από όλα τα υπόλοιπα προβλήματα και με την απόσταση που το χωρίζει, αλλά αν αυτό που νιώθεις είναι δυνατό τότε η απόσταση είναι απλά ακόμη κάτι που έχεις να αντιμετωπίσεις.
Πολλά είναι εκείνα τα ζευγάρια που δεν αντέχουν ή δεν μπαίνουν καν στην διαδικασία να προσπαθήσουν να κρατήσουν την σχεση εξ αποστάσεως..
Έστω ότι είναι έτσι...ότι η απόσταση είναι τεράστιο πρόβλημα..
Πως μπορείς να μην ζήσεις αυτό που ένιωσες για κάποιον, και που ένιωσε κι εκείνος το ίδιο την ίδια στιγμή; Πως μπορείς να προσπεράσεις όλες εκείνες, έστω τις λίγες στιγμές, που θα σε αγγίξει και θα λιώσεις;Που θα σε κοιτάξει κατάματα και θα νιώσεις οτι δεν υπάρχει απολύτως τίποτα άλλο πάνω σ αυτόν τον πλανήτη εκτός από εσάς τους δύο;Που βαθιά μέσα σου ξέρεις πως έτσι δεν έχεις νιώσει ποτέ ξανά;Που η στιγμή που θα χωθείς στο αγαποκρέβατο θα είναι μια στιγμή που θα την θυμάσαι για μέρες;
Ωραία.. σήκωσε τον τοίχο γύρω σου και άφησε όλες αυτές τις στιγμές να προσπεράσουν γιατί θέλεις να προφυλάξεις την καρδούλα σου..
Την καρδούλα σου όμως την ρώτησες; Εκείνη διψάει να τα νιώσει όλα αυτά.. κι εσύ είσαι ετοιμος με την πρώτη δυσκολία να τα παρατήσεις...
Θα έχεις αμφιβολίες.. θα σου περνάει από το μυαλό ότι ίσως θα είσαι καλύτερα χωρίς αυτόν, γιατί στην ουσία δεν τον έχεις...Η επιλογή είναι δική σου...
Την άλλη απόσταση να φοβάσαι..αυτή που είναι δίπλα σου και δεν τον νιωθεις...

Ένα παράθυρο..μόνο ένα παράθυρο να βλέπεις τον κόσμο. Να νιώθεις ότι υπάρχουν κι άλλοι εκεί έξω...

Κλείνω τα μάτια και βλέπω το αύριο..κι είναι έν' αυριο δίχως εικόνες.. Ίσως να ζει η αγάπη μεθαύριο, ίσως περάσουν κι αυτοί οι χειμώνες...

Τελικά που θα σε πάει η ζωή ποτέ να μην είσαι σίγουρος..όπως δεν είσαι σίγουρος
τώρα για το τι θέλεις από αυτήν.
Σίγουρα....έχεις ένα μικρό "πλάνο" στο μυαλό σου. Στο πίσω μέρος του εγκεφάλου σου ελπίζεις
οτι θα έρθουν τα πράγματα όπως τα υπολογίζεις. Θα έχεις επιτέλους την επαγγελματική άνοδο που τόσα χρόνια παλεύεις, θα γνωρίσεις τον ένα και μοναδικό, τον πρίγκηπα που θα κάνει όλα σου τα όνειρα πραγματικότητα... Επιτέλους η οικογένειά σου μετά από σκληρούς και αδικούς αγώνες θα σου δείξει (γιατί ποτέ δεν θα το παραδεχτεί στα μούτρα σου) οτι τελικά βγήκες ένας καλός και άξιος άνθρωπος γι αυτήν την κοινωνία. Οτι ό,τι κατάφερες, το κατάφερες γιατί το άξιζες και το πάλεψες κι οχι γιατί στο χάρισε κανείς...
Και κάποια από αυτά ίσως και να συμβούν...μπορεί όλα..μπορεί και τίποτα...
Αλλά η λαχτάρα σου είναι τόσο μεγάλη που ακόμη και τα περισσότερα από αυτά να γίνουν, εσένα θα σε καίνε αυτά που δεν έγιναν..
Είναι όπως οι χαμένοι έρωτες...που αφήνεις κάποιον να φύγει από τη ζωή σου γιατί στην συγκεκριμένη φάση που είσαι, οι φόβοι σου ήταν πολύ μεγαλύτεροι από τα θέλω σου...και το βάζεις στα πόδια.. Κι όταν το σκεφτείς καλύτερα, βρίζεις τον εαυτό σου γιατί το βαλες στα πόδια..
Κι όταν πια οι πληγές κλείσουν και έρθει ένας άλλος έρωτας στην πόρτα σου, ενώ θέλεις να τον νιώσεις, θέλεις να σου επουλώσει τις πληγές, θέλεις να του δώσεις γιατί το αξίζει, εσύ του δίνεις ψιχουλάκια...
Πάλι φοβάσαι... αυτή τη φορά μην πληγωθείς ή μη σε πιάσουν οι φόβοι σου...Φοβάσαι για τους φόβους σου..
Βρίσκεις χίλιες δυο δικαιολογίες να πεις στον άλλον, όχι τόσο για να τον πείσεις, αλλά για να πείσεις τον ίδιο σου τον εαυτό οτι αυτή τη φορά θα είσαι δικαιολογημένος που το βάζεις και πάλι στα πόδια..
Δεν δίνεις την ευκαιρία ούτε στον άλλο αλλά ούτε και σε σένα να δεις καν αν αξίζει τον κόπο.
Κάπως έτσι είναι και η ζωή...όπως οι σχέσεις..οι σχέσεις που χάνουν από τον φόβο...
Και η ζωή μπορεί να χάσει από τον φόβο..τον φόβο του να επιλέξω, να προχωρήσω, να νιώσω,να ζήσω...
Αν με ρωτούσε κάποιος τι θα ήθελα με το πέρασμα των χρόνων, θα του έλεγα οτι θέλω να έρθει κάποια στιγμή, να γυρίσω να κοιτάξω την ζωή μου και να είναι γεμάτη..Να μην ξέρω τι να πρωτοθυμηθώ που να με κάνουν να χαμογελώ, να είμαι γεμάτη από ήχους, εικόνες, μυρωδιές, στιγμές με ανθρώπους δικούς μου και να έχω αυτήν την αίσθηση της πληρότητας και την ηθική ικανοποίηση οτι τα κατάφερα..
Δεν έχει σημασία αν οι εικόνες θα συμπεριλαμβάνουν την δική μου οικογένεια..φτάνει μόνο να συμπεριλαμβάνουν ανθρώπους που αγαπώ...
Γιατί εγώ δεν φοβάμαι να ζήσω..
Έτσι θέλω να σκεφτείς κι εσύ...Κι αν οι φόβοι σου είναι ένα αύριο δίχως εικόνες, εσύ θα βάλεις εικόνες στο αύριο..
Εσύ θα παλέψεις και θα νικήσεις τους φόβους σου..μόνο εσύ.
Και όλα θα πάνε καλά.. Όλα θα πάρουν τον δρόμο τους...κι εσύ θα είσαι αυτός που είσαι..και οι άλλοι θα βλέπουν αυτό που είσαι και θα σε δέχονται έτσι όπως είσαι..
Μόνο μην το ξαναβάλεις στα πόδια...

Μια 72χρονη γυναίκα πραγματοποίησε ολόκληρη εκστρατεία για να ανακαλύψει έναν ξένο, ο οποίος της εξομολογήθηκε την αγάπη του πριν από 40 χρόνια.Η Regina Bradley συνάντησε τον μυστηριώδη Ουαλό στο αεροδρόμιο του Gatwick το Δεκέμβριο του 1968. Οι δυο νέοι κανόνισαν να συναντηθούν, όμως η κυρία Regina έφτασε αργοπορημένη στο σημείο συνάντησης και έτσι δεν συναντήθηκαν ποτέ ξανά.Η κυρία Regina, από το Llangollen της Βόρειας Ουαλίας, είπε ότι ένιωσε πραγματικά απογοητευμένη. Αργότερα, ωστόσο, παντρεύτηκε και έκανε δυο παιδιά, αλλά δεν ξέχασε ποτέ τον «γοητευτικό, μελαχρινό άντρα,» όπως δηλώνει η ίδια.Τώρα, η απογοητευμένη γυναίκα έχει ξοδέψει αρκετά χρήματα σε διαφημιστικές καμπάνιες σε όλη την Ουαλία αναζητώντας τον παλιό της έρωτα.Όπως δηλώνει η ίδια: «Ήταν ο πρώτος που μου είπε πως με αγαπάει και δεν μπορώ να το ξεχάσω εδώ και 40 χρόνια. Ορισμένοι άνθρωποι με περιγελούν, ωστόσο θα ήθελα πάρα πολύ να τον βρω ξανά όσο είναι ακόμα καιρός.»Η κυρία Regina από τη Βόρεια Ουαλία, παντρεύτηκε, έκανε δυο παιδιά, τώρα όμως έχει χωρίσει.


πηγή: Pathfinder.gr

Have you ever wondered which hurts the most: saying something and wishing you had not, or saying nothing, and wishing you had?

Πενθώ τόν ήλιο καί πενθώ τά χρόνια που έρχονται
Χωρίς εμάς καί τραγουδώ τ’άλλα πού πέρασαν
Εάν είναι αλήθεια

Μιλημένα τά σώματα καί οί βάρκες πού έκρουζαν γλυκά
Οί κιθάρες πού αναβόσβησαν κάτω από τα νερά
Τά "πίστεψέ με" και τα "μή"
Μιά στόν αέρα μιά στή μουσική

Τα δυό μικρά ζώα,τά χέρια μας
Πού γύρευαν ν’ανέβουνε κρυφά τό ένα στό άλλο
Η γλάστρα μέ τό δροσαχί στίς ανοιχτές αυλόπορτες
Καί τά κομμάτια οί θάλασσες πού ερχόντουσαν μαζί
Πάνω απ’τίς ξερολιθιές,πίσω άπ’τούς φράχτες
Τήν ανεμώνα πού κάθισε στό χέρι σού
Κι έτρεμες τρείς φορές τό μώβ τρείς μέρες πάνω από
τούς καταρράχτες

Εάν αυτά είναι αλήθεια τραγουδώ
Τό ξύλινο δοκάρι καί τό τετράγωνο φαντό
Στόν τοίχο μέ τή Γοργόνα μέ τά ξέπλεκα μαλλιά
Τή γάτα πού μάς κοίταξε μέσα στά σκοτεινά

Παιδί μέ τό λιβάνι καί μέ τόν κόκκινο σταυρό
Τήν ώρα πού βραδιάζει στών βράχων τό απλησίαστο
Πενθώ τό ρούχο πού άγγιξα καί μού ήρθε ο κόσμος.


Ελύτης "Μονόγραμμα", ΙΙ

"The spaces between your fingers were created so that another's could fill them in."