Ένα παράθυρο..μόνο ένα παράθυρο να βλέπεις τον κόσμο. Να νιώθεις ότι υπάρχουν κι άλλοι εκεί έξω...

Κλείνω τα μάτια και βλέπω το αύριο..κι είναι έν' αυριο δίχως εικόνες.. Ίσως να ζει η αγάπη μεθαύριο, ίσως περάσουν κι αυτοί οι χειμώνες...

Τελικά που θα σε πάει η ζωή ποτέ να μην είσαι σίγουρος..όπως δεν είσαι σίγουρος
τώρα για το τι θέλεις από αυτήν.
Σίγουρα....έχεις ένα μικρό "πλάνο" στο μυαλό σου. Στο πίσω μέρος του εγκεφάλου σου ελπίζεις
οτι θα έρθουν τα πράγματα όπως τα υπολογίζεις. Θα έχεις επιτέλους την επαγγελματική άνοδο που τόσα χρόνια παλεύεις, θα γνωρίσεις τον ένα και μοναδικό, τον πρίγκηπα που θα κάνει όλα σου τα όνειρα πραγματικότητα... Επιτέλους η οικογένειά σου μετά από σκληρούς και αδικούς αγώνες θα σου δείξει (γιατί ποτέ δεν θα το παραδεχτεί στα μούτρα σου) οτι τελικά βγήκες ένας καλός και άξιος άνθρωπος γι αυτήν την κοινωνία. Οτι ό,τι κατάφερες, το κατάφερες γιατί το άξιζες και το πάλεψες κι οχι γιατί στο χάρισε κανείς...
Και κάποια από αυτά ίσως και να συμβούν...μπορεί όλα..μπορεί και τίποτα...
Αλλά η λαχτάρα σου είναι τόσο μεγάλη που ακόμη και τα περισσότερα από αυτά να γίνουν, εσένα θα σε καίνε αυτά που δεν έγιναν..
Είναι όπως οι χαμένοι έρωτες...που αφήνεις κάποιον να φύγει από τη ζωή σου γιατί στην συγκεκριμένη φάση που είσαι, οι φόβοι σου ήταν πολύ μεγαλύτεροι από τα θέλω σου...και το βάζεις στα πόδια.. Κι όταν το σκεφτείς καλύτερα, βρίζεις τον εαυτό σου γιατί το βαλες στα πόδια..
Κι όταν πια οι πληγές κλείσουν και έρθει ένας άλλος έρωτας στην πόρτα σου, ενώ θέλεις να τον νιώσεις, θέλεις να σου επουλώσει τις πληγές, θέλεις να του δώσεις γιατί το αξίζει, εσύ του δίνεις ψιχουλάκια...
Πάλι φοβάσαι... αυτή τη φορά μην πληγωθείς ή μη σε πιάσουν οι φόβοι σου...Φοβάσαι για τους φόβους σου..
Βρίσκεις χίλιες δυο δικαιολογίες να πεις στον άλλον, όχι τόσο για να τον πείσεις, αλλά για να πείσεις τον ίδιο σου τον εαυτό οτι αυτή τη φορά θα είσαι δικαιολογημένος που το βάζεις και πάλι στα πόδια..
Δεν δίνεις την ευκαιρία ούτε στον άλλο αλλά ούτε και σε σένα να δεις καν αν αξίζει τον κόπο.
Κάπως έτσι είναι και η ζωή...όπως οι σχέσεις..οι σχέσεις που χάνουν από τον φόβο...
Και η ζωή μπορεί να χάσει από τον φόβο..τον φόβο του να επιλέξω, να προχωρήσω, να νιώσω,να ζήσω...
Αν με ρωτούσε κάποιος τι θα ήθελα με το πέρασμα των χρόνων, θα του έλεγα οτι θέλω να έρθει κάποια στιγμή, να γυρίσω να κοιτάξω την ζωή μου και να είναι γεμάτη..Να μην ξέρω τι να πρωτοθυμηθώ που να με κάνουν να χαμογελώ, να είμαι γεμάτη από ήχους, εικόνες, μυρωδιές, στιγμές με ανθρώπους δικούς μου και να έχω αυτήν την αίσθηση της πληρότητας και την ηθική ικανοποίηση οτι τα κατάφερα..
Δεν έχει σημασία αν οι εικόνες θα συμπεριλαμβάνουν την δική μου οικογένεια..φτάνει μόνο να συμπεριλαμβάνουν ανθρώπους που αγαπώ...
Γιατί εγώ δεν φοβάμαι να ζήσω..
Έτσι θέλω να σκεφτείς κι εσύ...Κι αν οι φόβοι σου είναι ένα αύριο δίχως εικόνες, εσύ θα βάλεις εικόνες στο αύριο..
Εσύ θα παλέψεις και θα νικήσεις τους φόβους σου..μόνο εσύ.
Και όλα θα πάνε καλά.. Όλα θα πάρουν τον δρόμο τους...κι εσύ θα είσαι αυτός που είσαι..και οι άλλοι θα βλέπουν αυτό που είσαι και θα σε δέχονται έτσι όπως είσαι..
Μόνο μην το ξαναβάλεις στα πόδια...

Μια 72χρονη γυναίκα πραγματοποίησε ολόκληρη εκστρατεία για να ανακαλύψει έναν ξένο, ο οποίος της εξομολογήθηκε την αγάπη του πριν από 40 χρόνια.Η Regina Bradley συνάντησε τον μυστηριώδη Ουαλό στο αεροδρόμιο του Gatwick το Δεκέμβριο του 1968. Οι δυο νέοι κανόνισαν να συναντηθούν, όμως η κυρία Regina έφτασε αργοπορημένη στο σημείο συνάντησης και έτσι δεν συναντήθηκαν ποτέ ξανά.Η κυρία Regina, από το Llangollen της Βόρειας Ουαλίας, είπε ότι ένιωσε πραγματικά απογοητευμένη. Αργότερα, ωστόσο, παντρεύτηκε και έκανε δυο παιδιά, αλλά δεν ξέχασε ποτέ τον «γοητευτικό, μελαχρινό άντρα,» όπως δηλώνει η ίδια.Τώρα, η απογοητευμένη γυναίκα έχει ξοδέψει αρκετά χρήματα σε διαφημιστικές καμπάνιες σε όλη την Ουαλία αναζητώντας τον παλιό της έρωτα.Όπως δηλώνει η ίδια: «Ήταν ο πρώτος που μου είπε πως με αγαπάει και δεν μπορώ να το ξεχάσω εδώ και 40 χρόνια. Ορισμένοι άνθρωποι με περιγελούν, ωστόσο θα ήθελα πάρα πολύ να τον βρω ξανά όσο είναι ακόμα καιρός.»Η κυρία Regina από τη Βόρεια Ουαλία, παντρεύτηκε, έκανε δυο παιδιά, τώρα όμως έχει χωρίσει.


πηγή: Pathfinder.gr

Have you ever wondered which hurts the most: saying something and wishing you had not, or saying nothing, and wishing you had?

Πενθώ τόν ήλιο καί πενθώ τά χρόνια που έρχονται
Χωρίς εμάς καί τραγουδώ τ’άλλα πού πέρασαν
Εάν είναι αλήθεια

Μιλημένα τά σώματα καί οί βάρκες πού έκρουζαν γλυκά
Οί κιθάρες πού αναβόσβησαν κάτω από τα νερά
Τά "πίστεψέ με" και τα "μή"
Μιά στόν αέρα μιά στή μουσική

Τα δυό μικρά ζώα,τά χέρια μας
Πού γύρευαν ν’ανέβουνε κρυφά τό ένα στό άλλο
Η γλάστρα μέ τό δροσαχί στίς ανοιχτές αυλόπορτες
Καί τά κομμάτια οί θάλασσες πού ερχόντουσαν μαζί
Πάνω απ’τίς ξερολιθιές,πίσω άπ’τούς φράχτες
Τήν ανεμώνα πού κάθισε στό χέρι σού
Κι έτρεμες τρείς φορές τό μώβ τρείς μέρες πάνω από
τούς καταρράχτες

Εάν αυτά είναι αλήθεια τραγουδώ
Τό ξύλινο δοκάρι καί τό τετράγωνο φαντό
Στόν τοίχο μέ τή Γοργόνα μέ τά ξέπλεκα μαλλιά
Τή γάτα πού μάς κοίταξε μέσα στά σκοτεινά

Παιδί μέ τό λιβάνι καί μέ τόν κόκκινο σταυρό
Τήν ώρα πού βραδιάζει στών βράχων τό απλησίαστο
Πενθώ τό ρούχο πού άγγιξα καί μού ήρθε ο κόσμος.


Ελύτης "Μονόγραμμα", ΙΙ

"The spaces between your fingers were created so that another's could fill them in."