Συνειδητά λοιπόν όλα προχωρούν όπως πρέπει ή όπως μας ορίζουν τα πράγματα γύρω μας...
Ξυπνάς κανονικά το πρωί, πηγαίνεις στην δουλειά σου και η μέρα σου κυλάει όπως κάθε συνηθισμένη μέρα..
Η καθημερινότητα σχεδόν πάντα είναι σκληρή κι εσύ είσαι εκεί να την αντιμετωπίσεις..μετά από λίγο καιρό φτάνεις στο σημείο να την έχεις συνηθίσει.
Πόσο ίδιες λέξεις είναι η καθημερινότητα και η συνήθεια..
Πόσο ίδιο είναι το συναίσθημα που σου βγάζουν αυτές οι δυο λέξεις...
Το συνειδητό μου λοιπόν συνεχίζει τον καθημερινό αγώνα της συνήθειας..ή συνηθίζει την καθημερινότητα.Όπως θέλεις πες το..και το υποσυνείδητο είναι αυτό που άλλες φορές συμβιβάζεται και άλλες αντιστέκεται...
Το συνειδητό είναι αυτό που με κάνει να είμαι καλή φίλη, καλή κόρη, καλή αδερφή, καλή νοικοκυρά..
Το υποσυνείδητο όμως είναι αυτό που μου ψιθυρίζει πως μπορώ να είμαι και καλή σύντροφος, καλή μάνα..
Απ'αυτό το υποσυνείδητο κρατιέμαι...
Σ'αυτό ελπίζω πως θα με σώσει όταν χρειαστεί. Γιατί είναι το μόνο που αντιστέκεται με τον δικό του τρόπο σ' ότι καλούμαι να αντιμετωπίσω...καθημερινά.
Γιατί αυτό κρατάει ζωντανό το είναι μου τελικά..