Και όλα είναι γλυκά...
Το να κοιτάζεις αυτόν που αγάπησες πιο πολύ απ΄όλους μες τα ματια και πάλι, σου δημιουργεί ένα ανάμικτο συναίσθημα..
Σε γεμίζει γλύκα και ενθουσιασμό γιατί μόλις το ξαναντίκρυσες, το ένιωσες πολύ οικείο και σκέφτηκες πόσο πολύ σου είχε λείψει..γιατί ένιωσες πως κοιτάζοντάς τον γυρνούσες πάλι σ εκείνη την όμορφη εποχή που ήσουν παιδί και ήσουν μαζί του..
Γιατί σε έκανε να νιώσεις οτι μεγάλωσε κι αυτος, οτι άλλαξε, άλλαξαν πολλά, αλλά στην ουσία εσείς οι δυό ήσταν ίδιοι..
Τα μάτια του το έλεγαν.. γυρίσαμε κι οι δύο πίσω όση ώρα είμασταν μαζί..Οι λέξεις ακουγόταν τόσο κοινότυπες και υποχρεωτικές..γιατί κανείς δεν ρωτούσε πραγματικά τον άλλον όλα οσα θα ήθελε να ρωτήσει.
Κανείς δεν ρώτησε τον άλλον αν έχει κάποια σχέση στη ζωή του αυτόν τον καιρό. Κανείς δεν αναφέρθηκε σε τίποτα που να έφερνε μάλλον τον άλλο σε δύσκολη θέση.. ή ακόμη και τον ίδιο σου τον εαυτό..γιατί σε τέτοιες περιπτώσεις δεν είσαι σίγουρος οτι μπορεί να αντέξεις την όποια απάντηση..
Όλα ήταν μαγικά με τον δικό τους τρόπο. Αλλιώς για τον έναν και αλλιώς για τον άλλον..
Αυτό το κοίταγμα μες τα μάτια όμως σε γεμίζει και απογοήτευση, πόνο και έλλειψη..
Γιατί σκέφτεσαι πως το καλύτερο πράγμα που σου έχει συμβεί στη ζωή σου είναι πια παρελθόν..γιατί ήταν κάποια λεπτά από αυτην την συνάντηση που ήθελες να πάρεις τον άλλον στην αγκαλιά σου και δεν το 'κανες...γιατί θα'θελες να του πεις πόσο πολύ σου έλλειψε, πόσο πολύ τον ευχαριστείς γιατί αυτός σε έκανε αυτό που είσαι σήμερα..γιατί θέλεις να του πεις πόσο πολύ άλλαξες απ΄αυτό που θυμόταν, πως ωρίμασες και πως είσαι τώρα αυτό που ήθελε αυτός για σένα πάντα.
Γιατί θέλεις να του πεις πως τον αγαπάς με άλλον τρόπο πια και ξέρεις πως κι αυτός σ αγαπάει το ίδιο.. αλλά οι λέξεις δεν βγαίνουν ακομη..
Ίσως στην επόμενη συνάντηση, αν υπάρξει άλλη συνάντηση, όποτε υπάρξει άλλη συνάντηση...
θα σε ξαναδώ..σε φιλώ..

Συνειδητά λοιπόν όλα προχωρούν όπως πρέπει ή όπως μας ορίζουν τα πράγματα γύρω μας...
Ξυπνάς κανονικά το πρωί, πηγαίνεις στην δουλειά σου και η μέρα σου κυλάει όπως κάθε συνηθισμένη μέρα..
Η καθημερινότητα σχεδόν πάντα είναι σκληρή κι εσύ είσαι εκεί να την αντιμετωπίσεις..μετά από λίγο καιρό φτάνεις στο σημείο να την έχεις συνηθίσει.
Πόσο ίδιες λέξεις είναι η καθημερινότητα και η συνήθεια..
Πόσο ίδιο είναι το συναίσθημα που σου βγάζουν αυτές οι δυο λέξεις...
Το συνειδητό μου λοιπόν συνεχίζει τον καθημερινό αγώνα της συνήθειας..ή συνηθίζει την καθημερινότητα.Όπως θέλεις πες το..και το υποσυνείδητο είναι αυτό που άλλες φορές συμβιβάζεται και άλλες αντιστέκεται...
Το συνειδητό είναι αυτό που με κάνει να είμαι καλή φίλη, καλή κόρη, καλή αδερφή, καλή νοικοκυρά..
Το υποσυνείδητο όμως είναι αυτό που μου ψιθυρίζει πως μπορώ να είμαι και καλή σύντροφος, καλή μάνα..
Απ'αυτό το υποσυνείδητο κρατιέμαι...
Σ'αυτό ελπίζω πως θα με σώσει όταν χρειαστεί. Γιατί είναι το μόνο που αντιστέκεται με τον δικό του τρόπο σ' ότι καλούμαι να αντιμετωπίσω...καθημερινά.
Γιατί αυτό κρατάει ζωντανό το είναι μου τελικά..

Η ανάγκη να αλλάξεις τα πράγματα γύρω σου ξεκινάει από την ανάγκη που είναι ριζωμένη μέσα σου για αλλαγή..
Κι αφού σ αυτή τη φάση δεν μπορείς να αλλάξεις αυτό που θα ικανοποιούσε το μέσα σου, αλλάζεις όλα τα υπόλοιπα.
Αλλάζεις το σπίτι σου, το αμάξι σου, την γκαρνταρόμπα σου, τα μαλλιά σου και ότι άλλο μπορεί να αλλάξει..και που θα πάει..αν συνεχίσεις έτσι κάποια στιγμή θα αλλάξεις κι αυτό που πρέπει..αυτό που σε παρακίνησε για να αλλάξεις όλα τα υπόλοιπα.
Καλό κουράγιο λοιπόν..γιατί ο δρόμος είναι μακρύς ακόμη..

Μου έχει κολλήσει αυτή η έκφραση που λένε οι μεγαλύτεροι για όλα στη ζωή.."ήταν το τυχερό του.."
Το λένε για την πορεία της ζωής κάποιου, για την επαγγελματική του διαδρομή και κυρίως για την προσωπίκη του επιτυχία ή μη..
Αλλά ας μην κοροιδευόμαστε. Όταν το λένε, σε ότι κι αν αναφέρονται, συνήθως στο πίσω μέρος του μυαλού τους έχουν την προσωπική σου διαδρομή.
Ειδικά αν είσαι ακόμη μόνος, δεν έχεις κάνει δική σου οικογένεια, τα πράγματα είναι πολύ σκούρα. Αμέσως σχηματίζεσαι στο μυαλό τους σαν το καϋμένο που δεν ήταν άξιο (?), που δεν τα κατάφερε (?), που δεν προσπάθησε(?)...
Κι έρχομαι εγώ τώρα να αναρωτηθώ..
Στη ζωή υπάρχουν πάντα δύο πλεύρες σε κάθετι.. Το καλό και το κακό, το μικρό και το μεγάλο, το ήρεμο και το ανήσυχο...Γιατί δηλαδή να μην υπάρχει και το τυχερό και το άτυχο? Και γιατί όσοι δεν έχουν "τυχερό" να είναι καταδικασμένοι να ζουν με την "ρετσινιά" ?
Το ευτυχές σε όλη την ιστορία θα ήταν να μην υπήρχε, μα η ζωή μας αποδεικνύει καθημερινά πως υπάρχει.. Κι αν εμένα δηλαδή το "τυχερό" μου είναι να είμαι "άτυχη" ?
Δεν είναι πως πιστεύω κάτι τέτοιο, μα κάποιοι μάλλον θέλουν να με κανουν να το πιστέψω.
Αντιστέκομαι σθεναρά όμως..
Και εγώ... και το "τυχερό" μου..
Καλή Κυριακή..

Φαντάσου λίγο το συναίσθημα να έχεις φτάσει στο σημείο να πεις στον άλλο "if you still care don't ever let me know"..
Αφού έχεις περάσει από 40 κύματα να φτάσεις εκεί. Από θυμό, πόνο, παραίτηση.. και τελικά στο απόλυτο κενό.
Εκεί είσαι όταν λες στον άλλον οτι δεν θέλεις καν να ξέρεις αν σε σκέφτεται καν..και οτι δεν θέλεις να το μάθεις ποτέ πια..
Ένα απόλυτο τέλος.. και μια απόλυτη καινούργια αρχή συνάμα.
Γιατί κάθε τέλος είναι και μια καινούργια αρχή...
Αυτό είναι η αντάμοιβη στην όλη υπόθεση..

Καλημέρα..
Είμαι στην δουλειά και δεν είμαι..είμαι κανονικά σαν τυπική υπάλληλος πίσω από τον γκισέ μου.
Βλέπω και δεν βλέπω τον κόσμο που πηγαινοέρχεται. Ακούω και δεν ακούω την βουή που δημιουργούν..
και κάποιες στιγμές που διακόπτει κανένας πελάτης το ονειροπαρμένο πρωινό ταξίδι του νου, τα πρώτα δευτερόλεπτα τον κοιτάζω περίεργα..όχι γιατί με διέκοψε αλλά γιατί προσπαθώ να καταλάβω τι μου λέει.Τόσο αλλού είμαι σήμερα.
Άμα κάνει να χτυπήσει και το τηλέφωνο..άστα να πάνε..λες και με ξύπνησαν είμαι.
Τυπικά είμαι εδώ, με βλέπουν όλοι.
Δεν ξέρω γιατί όμως δεν μπορώ να συγκεντρωθώ και να εστιάσω στην δουλειά σήμερα..
Ίσως να φταίνε και τα δύο αγχωτικά όνειρα που είδα χθες το βράδυ.
Ίσως φταίει και το γεγονός οτι είναι σάββατο και ανυπομονώ να κλειδωθώ στο καβούκι μου..
Ίσως πάλι να φταίει το γεγονός οτι δεν αντέχω άλλο την μοναξιά της καρδιάς μου και με αγχώνει το γεγονός πως νιώθω οτι δεν θα αλλάξει τίποτα στο άμμεσο μέλλον.
Το θέμα είναι πως σήμερα καλό μου αφεντικό πληρώνεις τζάμπα μεροκάματο..
Το μόνο που κάνω είναι να δείχνω το μπόι μου και τίποτα άλλο.
Θα επανορθώσω από βδομάδα..
Καλό σαββατοκύριακο σε όλους μας..

Οι στίχοι του τραγουδιού τα λένε όλα..

Slipknot-Snuff




Bury all your secrets in my skin
Come away with innocence and leave me with my sins
The air around me still feels like a cage
And love is just a camouflage for what resembles rage again

So if you love me let me go
And run away before I know
My heart is just too dark to care
I can't destroy what isn't there

Deliver me into my fate
If I'm alone I cannot hate
I don't deserve to have you
Ooh, my smile was taken long ago
If I can change I hope I never know

I still press your letters to my lips
And cherish them in parts of me that savor every kiss
I couldn't face a life without your lights
But all of that was ripped apart when you refused to fight

So save your breath, I will not care
I think I made it very clear
You couldn't hate enough to love
Is that supposed to be enough?

I only wish you weren't my friend
Then I could hurt you in the end
I never claimed to be a saint
Ooh, my own was banished long ago
It took the death of hope to let you go

So break yourself against my stones
And spit your pity in my soul
You never needed any help
You sold me out to save yourself

And I won't listen to your shame
You ran away, you're all the same
Angels lie to keep control
Ooh, my love was punished long ago
If you still care don't ever let me know
If you still care don't ever let me know

Σήμερα μόλις συνειδητοποίησα πόσο πολύ μου λείπει η ανατριχίλα στην σπονδυλική στήλη..Το ρίγος που νιώθεις όταν σε κοιτάζει ο άλλος στα μάτια χωρίς να μιλάει σε απόσταση αναπνοής..το ρίγος που σε τυλίγει ολόκληρη όσο πλησιάζει..το ρίγος που φεύγει από πάνω σου όταν φεύγει..Το ρίγος που νιώθεις όταν παραδέχεσαι πως ακόμη κι ο ήχος της φωνής του έχει άλλη επίδραση επάνω σου. Όταν είσαι όλη γεμάτη αυτός...
Και μετά με κοίταξα στον καθρέφτη.. κι έψαχνα να βρω πάνω μου αυτό που έβλεπα όταν ήμουν ερωτευμένη.Και δεν το είδα...
Κι εκεί συνειδειτοποίησα πως έχω κλείσει όλες τις παλιές υποθέσεις μέσα μου. Τώρα πρέπει να με δω στον καθρέφτη αλλιώς..τώρα πια μπορώ να προχωρήσω παρακάτω.
Και δεν ένιωσα άσχημα μ αυτό..το εντελώς αντίθετο θα έλεγα. Η σκέψη αυτή μου κέντρισε το ενδιαφέρον. Κάτι σαν στοίχημα πως μπορώ να μου αποδείξω οτι μπορώ να είμαι αυτό που θέλω.
Και σκέφτηκα πως πρέπει να πάρω τηλέφωνο τους δυό τρεις φίλους μου να τους ανακοινώσω πως είμαι έτοιμη για την αλλαγή. Και μετά μου φάνηκε καλύτερη η ιδέα να τους αφήσω να δουν την αλλαγή με τα μάτια τους χωρίς να έχω κάνει εγώ δηλώσεις του τύπου "ναι, θα αλλάξω..θα ξαναπάρω τη ζωή μου στα χέρια μου".
Και ξαφνικά η διάθεση αλλάζει.
Λέω μια φορά στον ευατό μου "τα άσχημα πέρασαν..τώρα έρχονται καλύτερες μέρες" τόσο δυνατά που πόνεσαν τ αυτιά μου.
Και προχωράω...
Επιστρέφω...

Ευτυχία...
Κάθε που νιώθω πως σε πλησιάζω, τόσο μου ξεγλυστράς μέσα από τα χέρια..
Κάθε που σε νιώθω πίσω μου και γυρίζω να σε δω, τόσο η σκιά σου απομακρύνεται..
Κάθε που απλώνω τα χέρια μου, τόσο δεν σε φτάνω..
Κάνω να τρέξω προς το μέρος σου, μα ξέρω πως θα μου ξεφύγεις πάλι.. ένα κυνηγητό που κρατάει χρόνια τώρα.. Εγώ τρέχω, τρέχω, τρέχω κι εσύ γελάς κοροιδευτικά και λες και βάζεις στα πόδια φτερά και πετάς μακριά...
Κι όταν χάνω κάθε ελπίδα και περπατάω μόνη με το κεφάλι σκυφτό έρχεσαι και μου χτυπάς την πλάτη.. γιατί μου την χτυπάς αφού πάλι θα μου φύγεις; Σου αρέσει αυτό το παιχνιδάκι;
Κι όταν το παίρνω απόφαση πως μου φυγες πάλι, ξεπροβάλλεις από την γωνία με ένα χαμόγελο σχεδόν κοροιδευτικό...
Κι εγώ λες κι έχω μνήμη ψαριού, ξεχνάω τα πάντα και ξανά από την αρχή...
Ευτυχία..γιατί παίζεις μαζί μου;

Σήμερα έκανα μια μικρή εσωτερική ανασκόπηση του τελευταίου χρόνου..
Έπεσα, σκόνταψα, σηκώθηκα, ξαναχαντακώθηκα, κλείστηκα στο μέσα μου, βγήκα στον κόσμο ξανά, καθάρισα τα γόνατά μου από τα χώματα, έκανα μικρά δειλά βηματάκια, τόλμησα να σηκώσω το βλέμμα μου στον ουρανό, το ξανακατέβασα..
Πληγές, πόνος, χαρά, απρόσμενες επιτυχίες μα και αποτυχίες γινήκαν ένα αυτόν τον χρόνο..
Είμαι περήφανη που είμαι ακόμη εδώ.. που είμαι ΈΤΣΙ ακόμη εδώ...
Είμαι περήφανη που κανείς δεν ξέρει τι πέρασα και πως το πέρασα...
Και τώρα πια είμαι καθησυχασμένη γιατί τουλάχιστον ξέρω πως υπάρχεις εκεί έξω..τουλάχιστον είσαι κάπου εκεί έξω..αυτό μου φτάνει.

17 ολόκληρα χρόνια χωρίς εσένα...
Θυμάμαι τα πάντα..
Τις αγκαλιές, τις μυρωδιές, τις συμβουλές, τα πάντα..
Θυμάμαι και τα καλά και τ' άσχημα..
Θυμάμαι πόσο θύμωνα μαζί σου κάθε φορά που με μάλωνες, κάθε φορά που δεν σου άρεσε κάτι που έκανα ή που έλεγα..
Θυμάμαι πόσο σ' αγαπούσα όταν σε παρατηρούσα να τρέχεις μέσα στην καθημερινότητά σου, να τρέχεις να προλάβεις τα πάντα.. να τρέχεις για να είναι όλα στην θέση τους και όλοι να είναι ευχαριστημένοι..
Θυμάμαι πως μοσχομύριζε πάντα το σπίτι μας και πως ήταν πάντα ανοιχτό για όλον τον κόσμο..
Θυμάμαι ακόμη και το πως ένιωθα όταν χανόμουν στην αγκαλιά σου.. πως έμπαινα και δεν ήθελα να βγω.. από τότε δεν έχω ξαναμείνει σε αγκαλιά, πάντα φεύγω..
Θυμάμαι σαν χθες και τις τελευταίες ώρες..
Θυμάμαι τον πόνο, το κενό, το σφίξιμο..
17 ολόκληρα χρόνια και πάντα τέτοια εποχή το σφίξιμο είναι το ίδιο..
Ο πόνος έγινε έλλειψη..μα είναι πάντα εκεί..
Μου λείπεις...

Μπορώ να μην θυμάμαι επιτέλους???????

Ανεβασμένη στο ροζ συννεφάκι μου κοιτάζω από ψηλά τα πράγματα κάτω..
Όλα μου φαίνονται τόσο μικρά και τόσο ανούσια. Όλα μπορώ να τα πολεμήσω, όλα μπορω να τα ξεπεράσω, όλα μπορώ να τα αφήσω πίσω μου πια.
Ειδικά αυτά που με πόνεσαν και δεν ήταν για μένα. Πόσες φορές προσπάθησαν να με ρίξουν από εδώ πάνω.. πόσες φορές μου φέρθηκαν λες και δεν ήμουν τίποτα, πόσες φορές με χρησιμοποίησαν ως το μεταβατικό σκαλοπάτι για την μετέπειτα ζωή τους γιατί τους φάνηκε πως η κελενίτσα αντέχει τα πάντα. Αυτό το τελευταίο μόνο μία..
Το χειρότερο απ' όλα είναι πως έρχεται κάποια στιγμή που συνειδειτοποιείς πως ότι πέρασες δεν άξιζε τον κόπο γιατί αυτός που τα κανες όλα αυτά ήταν χειρότερος από μηδενικό.
Είναι κάποιες στιγμές που σέρνεσαι... νιώθεις πως όλα είναι άσκοπα, μα δεν είναι.. Είναι γιατί οι άλλοι σε κάνουν να νιώθεις έτσι.
Εγώ όμως κατάφερα με την βοήθεια κάποιων καλών φίλων να ξανασκαρφαλώσω στο ροζ μου συννεφάκι και συνεχίζω αυτό που ξέρω να κάνω καλύτερα..
Να ζω και να ελπίζω για ένα αύριο που θα είναι ομορφότερο και θα έχω στη ζωή μου μόνο αυτούς που με αγαπούν.

Παράθυρα κλειστά..
Μπορώ να δω μέσα τους μα είναι κλειστά..
Λαχταρώ να μου ανοίξουν, να μπω κι ας είναι σαν επισκέπτης. Δεν θέλω όμως να πάω απρόσκλητη..
Θέλω να με καλέσουν... να μου κάνουν το ορίστε..
Πόσο παράξενο είναι να βλέπεις πως είναι εκεί, να έχεις μια έστω αμυδρή εικόνα μα να μην μπορείς να δεις καλά καλα, να μην μπορείς να ξέρεις τι γίνεται εκεί.
Πόσο παράξενο είναι να είσαι απ' έξω..
Πόσο φοβισμένος νιώθεις ξέροντας πως εκεί ίσως η ζωή συνεχίζεται κανονικά και ίσως δεν σε θυμούνται καν..
Και τι δεν θα ' δινα να 'ξερα πως με σκέφτονται εκεί... πως περνάω έστω και λίγο από το μυαλό τους, έστω και σαν θύμηση... θύμηση καλή..