Μου έχει κολλήσει αυτή η έκφραση που λένε οι μεγαλύτεροι για όλα στη ζωή.."ήταν το τυχερό του.."
Το λένε για την πορεία της ζωής κάποιου, για την επαγγελματική του διαδρομή και κυρίως για την προσωπίκη του επιτυχία ή μη..
Αλλά ας μην κοροιδευόμαστε. Όταν το λένε, σε ότι κι αν αναφέρονται, συνήθως στο πίσω μέρος του μυαλού τους έχουν την προσωπική σου διαδρομή.
Ειδικά αν είσαι ακόμη μόνος, δεν έχεις κάνει δική σου οικογένεια, τα πράγματα είναι πολύ σκούρα. Αμέσως σχηματίζεσαι στο μυαλό τους σαν το καϋμένο που δεν ήταν άξιο (?), που δεν τα κατάφερε (?), που δεν προσπάθησε(?)...
Κι έρχομαι εγώ τώρα να αναρωτηθώ..
Στη ζωή υπάρχουν πάντα δύο πλεύρες σε κάθετι.. Το καλό και το κακό, το μικρό και το μεγάλο, το ήρεμο και το ανήσυχο...Γιατί δηλαδή να μην υπάρχει και το τυχερό και το άτυχο? Και γιατί όσοι δεν έχουν "τυχερό" να είναι καταδικασμένοι να ζουν με την "ρετσινιά" ?
Το ευτυχές σε όλη την ιστορία θα ήταν να μην υπήρχε, μα η ζωή μας αποδεικνύει καθημερινά πως υπάρχει.. Κι αν εμένα δηλαδή το "τυχερό" μου είναι να είμαι "άτυχη" ?
Δεν είναι πως πιστεύω κάτι τέτοιο, μα κάποιοι μάλλον θέλουν να με κανουν να το πιστέψω.
Αντιστέκομαι σθεναρά όμως..
Και εγώ... και το "τυχερό" μου..
Καλή Κυριακή..
