Πως διαγράφεις κάτι που πίστευες πως είναι αυτό που ήθελες και έψαχνες σε όλη σου τη ζωή; Γιατί να μην είναι το ίδιο εύκολο όπως στον υπολογιστή; Να πατάς ένα κουμπί και να χάνονται όλα...να μη μένει τίποτα..ούτε οι θύμησες, ούτε οι μυρωδιές, ούτε τα λόγια, ούτε οι αγκαλιές...Να μην πονάς πια..Να μην νιώθεις απολύτως τίποτα..Να μην προσμένεις πια, να μην ελπίζεις σε ένα θαύμα.. τίποτα..
Να ξυπνάς το επόμενο πρωί και να'ναι σαν να μην έζησες τίποτα απ όλα αυτά..Να μην περνάς από τους δρόμους που περάσατε μαζί και να πιάνεται το στομαχι σου.. Να μην πιάνεις αυθόρμητα το τηλέφωνο για να είσαι η πρώτη που θα ακούσει το πρωί..Να μην θυμάσαι τίποτα..Ούτε τα βροχερά πρωινά που τρέχατε σαν δυο μικρά παιδιά χέρι χέρι μες τη βροχή, ούτε τα τραγούδια που τραγουδούσατε χορεύοντας αγκαλιά...ούτε..ούτε..ούτε..
Δυστυχώς δεν γίνεται.. Πρέπει να το περάσεις όλο αυτό..και τον πόνο και την έλλειψη και την ελπίδα ότι θα χτυπήσει το τηλέφωνο και θα είναι εκείνος...
Προσμονή..;..Ελπίδα..;..Ψευδαίσθηση;
Ότι και να'ναι περιμένεις μόνο να περάσει.. Να γίνει κάτι και να βγεις από τον λήθαργο που έπεσες..και εύχεσαι την επόμενη φορά που θα χτυπήσει το ρημαδιασμένο το κινητό να είναι εκείνος και να σου πει πως όλα ήταν μια φάρσα...

Στίχοι: Εβίτα Σκουρλέτη
Μουσική: Στάθης Δρογώσης
Πρώτη εκτέλεση: Στάθης Δρογώσης

Θα περάσουν οι μέρες
ναι, ο χρόνος μου τάζει
πως το φως της αυγής
διώχνει κάθε σκοτάδι

Κι όπως φεύγουν οι μέρες
και σε παίρνουν μακριά
σαν λουλούδι η καρδιά μου
στον αέρα σκορπά

Δεν μου μένει τίποτα
τίποτα να κάνω
τίποτα να πω

Δεν μου μένει τίποτα
κι όμως σ' αγαπάω
κι είμαι ακόμα εδώ

Και περάσαν οι μέρες
όπως μου 'ταξε ο χρόνος
μα στο φως της αυγής
δεν θαμπώθηκε ο πόνος

Kι είναι οι μέρες βροχή
που το τζάμι χτυπά
να γινόσουνα ήλιος
να γυρνούσες ξανά

Δεν μου μένει τίποτα
τίποτα να κάνω
τίποτα να πω

Δεν μου μένει τίποτα
κι όμως σ' αγαπάω
κι είμαι ακόμα εδώ

μα όπως φεύγουν οι μέρες
και σε παίρνουν μακρυά
σαν λουλούδι η καρδιά μου
στον αέρα σκορπά

Δεν μου μένει τίποτα
τίποτα να κάνω
τίποτα να πω

Δεν μου μένει τίποτα
κι όμως σ' αγαπάω
κι είμαι ακόμα εδώ

Θα περάσουν οι μέρες...

Απόρριψη...άσχημη αίσθηση..
Πόνος...άσχημο συναίσθημα..
Έλλειψη...άσχημη κατάσταση..
Όταν τα ζεις όμως, δυστυχώς τα ζεις και τα τρία μαζί...κανένα δεν πάει μόνο του...ή όλα μαζί ή τίποτα..
Έρχονται, σε παίρνουν από το χέρι και σε οδηγούν κάτω..κι όλο και πιο κάτω..
Και φτάνεις στο σημείο να αναρωτηθείς: "μα υπάρχει πιο κάτω;"
...κι όμως..να που υπάρχει... και το ζεις στο ίδιο σου το πετσί..
Και θέλεις να ξεσκίσεις τις σάρκες σου με τα ίδια σου τα χέρια.. θέλεις να ξεριζώσεις την καρδιά σου να μη νιώθει πια.. θέλεις μόνο να έρθει το τέλος..
Και οι ώρες, τα λεπτά, τα δευτερόλεπτα περνούν τόσο μαρτυρικά.. λές κι ο χρόνος πάγωσε εκείνη ακριβώς τη στιγμή που παρακαλούσες να κοιμηθείς και να ξυπνήσεις μόνο όταν αυτό θα έχει τελειώσει..
Είσαι όμως καταδικασμένος να το ζήσεις κι αυτό.. να το νιώθεις να σου τρυπάει το είναι..
Δεν μπορείς να κάνεις τίποτα.. και στην τελική, δεν θέλεις να κάνεις τίποτα...
Δεν σου έχει μείνει καθόλου δύναμη..δεν αντιδράς...τέλος..

Όταν έχεις να παλέψεις, τουλάχιστον να ξέρεις τι είναι αυτό που παλεύεις!!! Να είσαι προετοιμασμένος όταν θα χρειαστεί... γιατί απ' ότι φαίνεται, σχεδόν πάντα χρειάζεται.
Έχεις να παλέψεις μια μόνιμη κατάσταση; Έχεις να παλέψεις με τα δαιμόνια του χθές ή μήπως έχεις να παλέψεις με κάτι άλλο που ούτε καν το φαντάζεσαι;
Είναι άσχημο να ξέρεις ότι ο εχθρός ξέρει τα πάντα για σένα αλλά εσύ δεν ξέρεις απολύτως τίποτα γι αυτόν... είσαι μέσα στην πλήρη άγνοια του οποιουδήποτε κινδύνου...
Ξαφνικά, εκεί που αρχίζεις να αντιλαμβάνεσαι την ύπαρξη της απειλής, συνειδητοποιείς ότι δεν ξέρεις τίποτα γι αυτήν... ούτε πως είναι, ούτε ποια είναι, ούτε καν από που έρχεται..
Και μένεις εκεί...μην έχοντας κανένα όπλο στα χέρια σου, μένεις εκεί άπραγος και βουβός..μη μπορώντας καν να αντιδράσεις... ξαφνικά κρέμεσαι στα χέρια κάποιου άλλου...κάποιος άλλος είναι αυτός που ορίζει το παιχνίδι...κάποιος άλλος είναι που αποφασίζει για την τύχη σου..
Και είναι δύσκολο.. και είναι επώδυνο..
Και προσεύχεσαι μόνο να περάσει..να περάσει γρήγορα..

Καράβι μικρό

	Στίχοι: Γιώργος Μαλαμούσης Μουσική: Φίλιππος Πλιάτσικας Πρώτη εκτέλεση: Φίλιππος Πλιάτσικας Θα φύγει κι’ αυτό, θα δεις θα περάσει Σαν καράβι μικρό, που λιμάνι θα πιάσει Στους άγριους καιρούς, πόσα είδες ναυάγια Πόσες ζωές και θαύματα άγια Λιμάνια λευκά, κουκκίδες στον χάρτη Που θέλεις να βγεις, μα κανείς δεν υπάρχει Καράβι μικρό, που κανείς δε σε ξέρει Και καμία στεριά, δε σου απλώνει το χέρι Πόσο μοιάζω και 'γω, όλο όνειρα κάνω Μα τα παίρνει ο βοριάς, και ποτέ δε τα φτάνω Καράβι μικρό, που κανείς δε σε ξέρει Και καμία στεριά, δε σου απλώνει το χέρι Θα φύγει κι’ αυτό, θα δεις θα περάσει Σαν καράβι μικρό, που λιμάνι θα πιάσει Στην πλώρη μπροστά, κι αν είδες ναυάγια Θα βρίσκεις στεριές, και θαύματα άγια Λιμάνια λευκά, κουκκίδες στον χάρτη Που θέλεις να βγεις, μα κανείς δεν υπάρχει Καράβι μικρό, που κανείς δε σε ξέρει Και καμία στεριά, δε σου απλώνει το χέρι Πόσο μοιάζω και ’γω, όλο όνειρα κάνω Μα τα παίρνει ο βοριάς, και ποτέ δε τα φτάνω Καράβι μικρό, που κανείς δε σε ξέρει Και καμία στεριά, δε σου απλώνει το χέρι Πόσο μοιάζω και ’γω, όλο όνειρα κάνω Μα τα παίρνει ο βοριάς και ποτέ δε τα φτάνω Καράβι μικρό, για πού ταξιδεύεις Και πόσες φορές, στεριά αγναντεύεις