Όταν δεν μπορείς να αποφασίσεις ποιόν δρόμο θέλεις να ακολουθήσεις είναι πολύ ψυχοφθόρο... Ακόμη κι αν τα χεις βρει σε όλα τα υπόλοιπα στη ζωή σου όταν υπάρχει αυτό το ηλίθιο δίλλημα σε χαλάει απίστευτα. Είναι ένα δίλλημα που εύχεσαι να μην χρειαζόταν ποτέ να αποφασίσεις. Γιατί πραγματικά δεν ξέρεις τι πρέπει απ΄όλα να διαλέξεις. Από τη μια θέλεις να τρέξεις να φύγεις απ΄αυτό. Από την άλλη είναι και όλα αυτά που έχεις περάσει και σε δένουν και δεν μπορείς απλά να φύγεις. Κάτι μέσα σου σου λέει να καθήσεις και να το παλαίψεις. Και τελικά μπαίνεις σε μια άλλη διαδικασία σκέψης ...δεν ξέρεις αν τελικά με το να μείνεις αν βοηθάς ή το κάνεις χειρότερο.
Κι εσύ το μόνο που θέλεις είναι να φύγει όλο αυτό από πάνω σου...να γίνουν όλα όπως πριν. Να μπορείς να το κουβεντιάσεις και να γελάσεις που είχες αυτό το δίλλημα. Να σου φανεί τόσο αστείο..
Να γιατρευτούν οι πληγές.. Να αρπάξεις την ευκαρία που σου δώθηκε να ξαναζήσεις...Να αρχίσεις πάλι από την αρχή..Άρχισε λοιπόν..

Τελικά η Κελενίτσα έχει μπερδευτεί...

Όλοι γύρω της μιλούν για συνωμοσίες, ίντριγκες, αόρατες απειλές κι εκείνη έχει μείνει ακόμη εκεί που ήταν πάντα.. με άποψη μεν, αλλά επικεντρωμένη στα θέματα καρδιάς.

Όλοι γύρω της φωνάζουν, σκούζουν, ουρλιάζουν για το πως έγινε έτσι η ζωή.. για το αν μας παρακολουθούν ή όχι..

Δεν λέω..σαφώς και πρέπει να δίνουμε μεγάλη σημασία στο τι γίνεται σ αυτόν τον πλανήτη που πατάμε και που μας οδηγούν τελοσπάντων αυτοί που μας οδηγούν, αλλά αν δεν είσαι εσύ μέσα σου καλά πως μπορείς να δώσεις την προσοχή που χρειάζεται σε όλα τα υπόλοιπα;

Τώρα βέβαια, από την άλλη θα μου πεις ότι ένα τέτοιου είδους σκεπτικό είναι καταστροφικό για το σύνολο. Γιατί αν σκέφτονταν όλοι έτσι ποιός θα μάχονταν για να είναι η Κελενίτσα σήμερα ελεύθερη; ... μα είναι;

Και γιατί δηλαδή για μερικούς ανθρώπους τα θέματα καρδιάς είναι σημαντικότερα από τα άλλα; ..να σου πω γιατί..

Γιατί βαθιά μέσα τους πάντα αναζητούν την ασφάλεια που ποτέ δεν ένιωσαν.

Αυτό είναι το βασικότερο και το κυριότερο που τους απασχολεί.. να νιώθουν ασφαλείς εκεί που είναι, όπου κι αν είναι αυτό το εκεί...

Έτσι λοιπόν η Κελενίτσα καταλαβαίνει ότι πρέπει να ρίξει αλλού το βάρος των σκέψεών της, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι μπορεί και να το κάνει κιόλας...

Ίσως αύριο... αν όλα στρώσουν..

Ένα μήνα μετά και πάλι με τον χρόνο τα βάζεις..
Δεν περνά με τίποτα! Κάθε πρωί ξυπνάς και λες "να μια καινούργια μέρα! Σήμερα θα είναι η αρχή μιας καινούργιας ζωής...". Το λες μπας και το πιστέψεις εσύ η ίδια. Ξεκινάς να πας στην δουλειά και στο αυτοκίνητο φωνάζεις ασυναίσθητα το όνομά του για να τον ξυπνήσεις..Φτάνεις στην δουλειά και χώνεις το τηλέφωνο βαθιά στην τσάντα για να μην το βρίσκεις. Και περνά το 8ωρο..Ξεχνιέσαι για λίγο με την δουλειά. Για λίγο μόνο. Βγαίνεις έξω να καπνίσεις και το μυαλό σου είναι εκεί... τι να κάνει, πως να περνάει χωρίς εσένα, αν του λείπεις, αν σε σκέφτεται, αν πρέπει να του τηλεφωνήσεις, αν πρέπει να του ξαναπείς ότι είσαι μισή χωρίς αυτόν και άλλα τέτοια "ευχάριστα".. Και μόλις τελειώνει το τσιγάρο βάζεις για άλλη μια φορά την ουρά ανάμεσα στα πόδια και ξαναγυρνάς στην ρουτίνα της δουλειάς για να ξεχαστείς και πάλι..
Κι έρχεται η ώρα που δυστυχώς το 8ωρο τελειώνει..ποιός θα σου το λεγε ότι θα σχολάς και θα παρακαλάς να είχες δικαιολογία να μείνεις κι άλλο..
Και μπαίνεις στο αυτοκίνητο και ξεκινάς.. που πας?
Γυρίζεις σπίτι γιατί δεν έχεις όρεξη να δεις κανέναν... Και να δεις δηλαδή τι να τους πεις?
...Γυρνάς στο άδειο σου δωμάτιο...
Μόνο εκεί νιώθεις ασφάλεια. Αλλά και μόνο εκεί έχεις τόσες πολλές αναμνήσεις.Και μισείς τα βράδυα που είναι άδεια..
Και ξανακρύβεις το τηλέφωνο..
Βγαίνεις, πίνεις και κάνεις τάχα πως διασκεδάζεις.. Πως γίνεται να διασκεδάζεις όταν στο διπλανό τραπέζι ή στην άκρη του μπαρ νομίζεις ότι τον βλέπεις;
Δεν ξέρεις πια τι πρέπει να κάνεις..πως να αντιδράσεις..παραμένεις ακίνητη, βουβή και απλά περιμένεις..μπας και συμβεί ένα θαύμα..
Το θαύμα όμως δεν γίνεται...γι αυτό τα ξαναβάζεις με τον χρόνο που περνά αργά και βασανιστικά και δεν σε γιατρεύει τελικά.
Το συναίσθημα έχει ώς εξής... είναι σα να πνίγεσαι στη θάλασσα και να μην έρχεται ένα χέρι να σε τραβήξει.
Η διαφορά πάλι είναι οτι δεν θέλεις ένα οποιοδήποτε χέρι να σωθείς.. γιατί αν ήθελες ένα οποιοδήποτε θα είχες σωθεί ήδη..
Περιμένεις το συγκεκριμένο χέρι να σε σώσει...
Θα σε σώσει...; Ή θα σου δώσει άλλη μια να πας πιο κάτω;
Κι εσύ το νιώθεις ότι κατρακυλάς ακόμη πιο κάτω περιμένοντας.. αλλά μένεις εκεί..γιατί έχεις κοκκαλώσει.
Θυμώνεις, κλαις, ουρλιάζεις μέσα σου γιατί δεν θέλεις άλλος να ακούσει τι λες..Γιατί ξέρεις ότι είναι ξέσπασμα και θα σου περάσει.
Δεν έχεις όμως να κρύψεις απολύτως τίποτα..Αυτό είμαι.. αυτό νιώθω..αυτό σου δίνω..και σε σένα δίνω ό,τι έχω και δεν έχω...Νιώθεις δυνατή και αδύναμη ταυτόχρονα..πως είναι δυνατό να συμβαίνει αυτό;
Δεν μπορείς να φύγεις απ αυτό, δεν μπορείς να είσαι μέσα σ αυτό γιατί κάποιος σου κρατάει την πόρτα κλειστή..κι έτσι φυτοζωείς για να λες ότι τάχα ζεις.
Ούτε να ελπίζεις μπορείς..
Βγάζεις νόημα;...γιατί εγώ πια δεν βγάζω...