Είναι να το δεις αλλιώς..μόλις το δεις αλλιώς βλέπεις όλη την πραγματικότητα. Κι όταν δεις την πραγματικότητα τρομάζεις με το τι είσαι διατεθιμένος να κάνεις για να είσαι με κάποιον.. Αλλά η πραγματικότητα είναι ότι όλα κοιτάζουν μπροστά. Να έχεις τη δύναμη, το σθένος και τα κότσια να πηγαίνεις τη ζωή σου μπροστά, όσο κι αν σε πονάει. Να φανείς αντάξιος του τι πιστεύεις για τον ίδιο σου τον εαυτό...Πως περιμένεις να αλλάξεις τον κόσμο αν δεν αλλάξεις εσύ ο ίδιος; Πως περιμένεις να σε πάρουν οι άλλοι στα σοβαρά όταν εσύ ο ίδιος έχεις χαθεί στον κυκεώνα των σκέψεών σου και δεν λες να βγεις με τίποτα; Εκτός κι αν δεν θέλεις να βγεις.. τότε αυτή η κατάσταση σε βολεύει και πιπιλάς την καραμέλα πολύ ντελικάτα και πολύ πειστικά...
Δεν ξέρω αν μιλάνε οι ρακές...Ξέρω μόνο πως βαθιά μέσα μου ξέρω πως έχω δίκιο.. και το ξέρεις κι εσύ...

Απάντηση:
Δεν υπάρχω πια.. δεν υπάρχω..
Κι αν όλα πρέπει να κοπούν, θα κοπούν μαχαίρι..

Μερικές μέρες είναι πιο δύσκολες από τις υπόλοιπες..Για τις νύχτες δεν το συζητώ καν! Θέλεις να κοιμηθείς απλά για να μην σκέφτεσαι.
Είναι παράξενο πως αλλάζει η ζωή σου από τη μια στιγμή στην άλλη.. Κι ενώ λες με τον καιρό θα το συνηθίσεις πάντα έρχονται κάποιες στιγμές μέσα στην διάρκεια της ημέρας που δεν μπορείς να το πιστέψεις, που εντελώς αυθόρμητα σηκώνεις το τηλέφωνο...να πάρεις ποιόν; Αφού δεν μπορείς.. Έρχονται και κάποιες στιγμές που πιάνεις τον εαυτό σου να γελά με μικρά καθημερινά πράγματα..και ξαφνικά το χαμόγελο παγώνει..γιατί σου'ρχεται πάλι στο μυαλό όλη η πραγματικότητα..ότι εσύ δεν ανήκεις πια εκεί...
Και η πραγματικότητα είναι σκληρή..Σε πονάει. Και αρχίζεις να περιπλανιέσαι στους δρόμους της πόλης και στους δρόμους του μυαλού σου με την ίδια ταχύτητα..μήπως αυτή η ταχύτητα σε κάνει να πονάς λιγότερο ή σε κάνει να μην σκέφτεσαι..Κι όσο σκέφτεσαι πονάς..κι όσο πονάς σκέφτεσαι..
Και εύχεσαι να έχεις μια εικόνα ακόμη, μια αίσθηση ακόμη, μια ελπίδα ακόμη.. Και την ίδια στιγμή εύχεσαι το τηλέφωνο να μην χτυπήσει ποτέ, γιατί αν χτυπήσει δεν θα μπορέσεις να αντισταθείς..κι όσο δεν χτυπάει, τόσο σε χτυπάει..σε κάνει κομμάτια...
Ένα σημάδι ψάχνεις απεγνωσμένα και την ώρα που το παίρνεις γίνεσαι κομμάτια..
Και τον μισείς.. Του φωνάζεις μέσα σου και τον βρίζεις. Τσατίζεσαι που τα'κανε έτσι...του θυμώνεις..
Και κάθε πρωί παίρνεις την ίδια απόφαση.. "δεν θέλω να ξαναναφερθεί κανείς στο θέμα, δεν θέλω να τον ακούσω, δεν θέλω να τον ξαναδω.." Και κάθε βράδυ σου λείπει που δεν είναι εκεί..που δεν έκανε τίποτα και σήμερα για να είναι μαζί σου...
Και κάθε πρωί, μαζεύεις πάλι τα κομμάτια σου και ξαναρχίζεις..

"can't be your little princess anymore..
i'm not perfect anymore..
...and I hurt too much"

Στίχοι:Γιάννης Μαύρος
Μουσική: Lucio Battisti
Πρώτη εκτέλεση: Λαυρέντης Μαχαιρίτσας & Διονύσης Τσακνής & Φίλιππος Πλιάτσικας ( Τερτσέτο )
CD: "Αλκυονιδες Μερες"



Περνάς μπροστά μου η αύρα σου με κυκλώνει
με προσγειώνει στο μηδέν
Θα 'θελα να 'μουν στο κορμάκι σου ζώνη
στο τραγουδάκι σου ρεφρέν

Έχεις φεγγάρι μου δυο μέτρα μπόι
αλλά υπόγεια μυαλά
ούτε μιλιά κοιτάς στον τοίχο το ρολόι
μέσα από μαύρα γυαλιά

Είσαι ένας δρόμος που ψυχή δεν πατάει
πάντα μόνη
πάντα μόνη πάει
Η ερημιά το χέρι σου κρατάει
και τι δεν θα 'δινα να έσβηνα τ' αστέρι που σ' οδηγάει
να 'μουν αγέρι στα μαλλιά σου να φυσάει

Η αγάπη μάγισσα κινάει βουνά
Γι αυτό κι εγώ παίρνω όρκο
τον δράκο που έβαλες πριγκίπισσα να σε φιλά
θα τον αφήσω στον τόπο

Συννεφιασμέ-, συννεφιασμένε μου ουρανέ
μια χαραμάδα στην καρδιά σου άνοιξέ μου

Όσο με διώχνεις άλλο τόσο με πεισμώνεις
κι ας με τελειώνεις στο τερέν
θα 'θελα να 'μουνα παλτό να μην κρυώνεις
να σου ξορκίσω όλα τα δεν

Πώς να σε πείσω κούκλα μου δυο μέτρα μπόι
να σου γυρίσω τα μυαλά
ούτε μιλιά κοιτάς στον τοίχο το ρολόι
μέσα απ' τα μαύρα γυαλιά

Είσαι ένας δρόμος που ψυχή δεν πατάει
πάντα μόνη
πάντα μόνη πάει
Η ερημιά το χέρι σου κρατάει
και τι δεν θα 'δινα να έσβηνα τ' αστέρι που σ' οδηγάει
να 'μουν αγέρι στα μαλλιά σου να φυσάει

Η αγάπη μάγισσα κινάει βουνά
Γι αυτό κι εγώ παίρνω όρκο
τον δράκο που έβαλες πριγκίπισσα να σε φιλά
θα τον αφήσω στον τόπο

Συννεφιασμέ συννεφιασμένε μου ουρανέ
μια χαραμάδα στην καρδιά σου άνοιξέ μου...

Ένα ξέρω να πω πια.. Όταν έχεις συναισθήματα δεν μπορείς σε καμία περίπτωση να τα κοντρολάρεις..Δεν γίνεται.. Δεν αντέχεις..Δεν μπορείς...Και κυρίως ΔΕΝ θέλεις..Όταν μπορείς να βάλεις τα συναισθήματά σου σ έναν δρόμο σημαίνει ότι δεν τα ένιωσες ποτέ..νόμιζες πως τα ένιωσες αλλά δεν..
Πως γίνεται ένας άνθρωπος να είναι έτοιμος να φέρει τα πάνω κάτω για κάποιον άλλον και κάποιος άλλος να κρατάει μέσα του, γύρω του και απέναντί σου απόσταση; Δεν γίνεται..
Γι αυτό καλέ μου φίλε που πονάς, μάζεψε τα κουβαδάκια σου και σ άλλη παραλία..Εδώ μόνο πόνος σε περιμένει.. Αυτό που έζησες το έζησες μόνος σου.. Όσο κι αν προσπαθήσεις, μόνο θα πονάς..Θα ελπίζεις άδικα και θα πονάς.. Σβήστα όλα και προσπάθησε στην φάση που είσαι απλά να επιβιώσεις.. Κλείστα όλα σ ένα κουτί.. Διέγραψε ότι σου θυμίζει..
Γιατί το να παραμένεις σε μια κατάσταση που για τον άλλο είναι τελειώμενη από καιρό δεν θα σου δώσει τίποτα. Κλείσε τις πόρτες, τα παράθυρα, τις διόδους...
Αν θέλει ο άλλος να σε βρει, ξέρει που να σε ψάξει.. Εσύ όμως μη μένεις ούτε στιγμή...
Στην τελική όποιος δεν μπορεί να εκτιμήσει αυτό που του δίνεις δεν μπορεί να σε νιώσει...
Ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός..έτσι δεν λένε;