"Και τώρα, κλείστε ερμητικά τις θύρες.Τελειώσαν όλα.Να φύγουν κι οι στερνοί, να μείνω μοναχή μου.Όλα δικά μου ήταν εδώ μέσα κι όλα μου λείψαν κι έμεινε τόσο απίστευτα μοναχική η ψυχή μου."


Μαρία Πολυδούρη

Έτσι καταλαβαίνεις πόσο σημαντική είναι η απόφαση που πήρε ο άλλος.. Όταν ξέρεις πια ότι είναι διατεθιμένος να πάρει το ρίσκο του.. Μόνο που ακόμη και τότε δεν μπορείς να τον δικαιολογήσεις πλήρως....

Άτιμο πράγμα ο χρόνος...Όσο ζεις κάτι δεν τον υπολογίζεις..νομίζεις ότι θα κρατήσει για πάντα. Κι έρχεται μια μόνο στιγμή που σου αλλάζει τα πάντα. Μπορεί να είσαι στον πάτο και με μια κίνηση, με μια ματιά, με μια κουβέντα, μ ένα βλέμμα, μ ένα τίποτα όλα να αλλάξουν και νιώθεις ότι είσαι στην κορυφή! Ή και το αντίστροφο..να νομίζεις ότι ζεις το απόλυτο, ότι η ζωή σε ανταμοίβει για ότι πέρασες μέχρι τώρα κι έρχεται κάτι, κάποιος, τίποτα και στα παίρνει όλα μέσα από τα χέρια..Και το χειρότερο απ όλα είναι ότι το μόνο πράγμα που σκέφτεσαι είναι γιατί σε τιμωρεί έτσι.. και αναρωτιέσαι τι έκανες λάθος, τι δεν έκανες σωστά, τι δεν είπες που έπρεπε να πεις, ή τι είπες που δεν έπρεπε? Και εύχεσαι να γυρνούσε ο χρόνος πίσω, να τα έκανες πάλι από την αρχή. Μα κι αν τα κανες πάλι από την αρχή θα άλλαζε κάτι ή το αποτέλεσμα θα ήταν το ίδιο?
Εδώ μπαίνει ο χρόνος και κάνει το δικό του θαύμα...
Όπως και να σαι, όπου και να σαι, στην κορυφή ή στον πάτο σου πρέπει πάντα να ξέρεις ότι αυτή η κατάσταση δεν θα μείνει για πάντα έτσι. Αυτό που πρέπει να κάνεις είναι να το συνειδειτοποιήσεις και να συμβιβαστείς μ αυτό...Να ακολουθείς τα πράγματα όπως έρχονται και να περιμένεις την αλλαγή. Δεν μπορείς να είσαι μια ζωή στην μια πλευρά της όχθης..θα ρθει η στιγμή που θα περάσεις και απέναντι. Να έχεις την επιλογή να επιλέξεις εσύ την πλευρά της όχθης.. Και όλα τα άλλα θα ρθουν..

Είσαι μπροστά σ ένα σταυροδρόμι..Βλέπεις τους δυο δρόμους να απλώνονται μπροστά σου και δεν έχεις αποφασίσει ακόμη ποιόν από τους δύο θέλεις να πάρεις. Τόσες μέρες τους μελετάς και τους δυο...βρήκες τα συν και τα πλην και του ενός και του άλλου...Δεν μπορείς να πεις ότι κάποιος από τους δύο είναι πιο εύκολος από τον άλλο, γιατί έτσι δεν θα το σκεφτόσουν, θα είχες ήδη αποφασίσει. Ο πρώτος πονάει στην αρχή.. είναι αυτός που πρέπει να θέσεις τον στόχο και να τον ακολουθήσεις χωρίς καν να γυρίσεις το κεφάλι πίσω ούτε μια στιγμή. Τώρα θα μου πεις γίνεται αυτό; Είναι μερικοί άνθρωποι που το καταφέρνουν..μη σου φαίνεται περίεργο.. Θέτουν στόχο και τραβάν μόνο μπροστά..Έχουν μόνο ένα μειονέκτημα (?).. Δεν νιώθουν...ότι κάνουν το κάνουν μηχανικά και έτσι θα καταλήξουν να φτάσουν στον στόχο τους δίχως απώλειες. Μη νομίζεις όμως ότι κι αυτοί δεν πονάνε. Έρχονται βράδυα που και γι αυτούς είναι δύσκολα..Έρχονται στιγμές που ίσως τους περάσει από το μυαλό να "αναθεωρήσουν" την απόφασή τους..Ίσως αυτοί είναι που πονάνε και πιο πολύ. Το επόμενο πρωί όμως είναι πάλι στο δικό τους μονοπάτι..
Ο δεύτερος δρόμος είναι λίγο πιο πονεμένος.. Αποφασίζεις να μην απαρνηθείς το οποιοδήποτε συναίσθημα και προχωράς έτσι. Αυτό μπορεί να έχει ως συνέπεια το ότι θα πονάς σε κάθε βήμα.. ότι θα αφήνεις σε κάθε βήμα το αποτύπωμά σου και λίγο από τον ιδρώτα σου. Σημαίνει ότι τα δικά σου βράδυα θα είναι ΟΛΑ δύσκολα.. Ότι έχεις να παλέψεις με τον χρόνο, την απόσταση που έχεις να διανύσεις, το συναίσθημα, την κούραση και τον ίδιο σου τον εαυτό.. Έναν εαυτό που κοιτάζεις στον καθρέφτη κάθε πρωί και του υπόσχεσαι ότι θα τον νικήσεις, και κάθε βράδυ παραδίνεσαι σαν παιχνιδάκι στα χέρια του..
Το τι επιλέγει ο καθένας να κάνει και ποιόν δρόμο τελικά να ακολουθήσει είναι δικό του θέμα.. Το αν θα φτάσει στο τέρμα του δρόμου του αυτό είναι ένα άλλο..

Πρέπει να σε φέρω συναισθηματικά στην απέναντι μεριά...Να σε κοιτάζω από απέναντι...Να κρατάω μια απόσταση..Να δείχνω πως το δέχομαι..Να το δέχομαι....Και να θυμώνω με τον εαυτό μου που το δέχομαι...Και ξανά από την αρχή...

Η Αποχαύνωση..

Σπουδαία ανακάλυψη η τηλεόραση τελικά.. Όχι μόνο σου φέρνει τον κόσμο στο δωμάτιό σου και μαθαίνεις τα νέα του, αλλά σου παίρνει κάθε σκέψη μακριά..
Ειδικά αν είσαι σε κάποια φάση της ζωής σου που το μόνο που θέλεις είναι να μην θυμάσαι, τότε νομίζω ότι η τηλεόραση είναι η καλύτερή σου λύση.
Είμαι σίγουρη βέβαια, κι έχω και κανα δυό στο μυαλό μου, ότι υπάρχουν κι αυτοί που θα μου έλεγαν " Ονειρόπολα! Να χρησιμοποιείς το μέσο μόνο για επιφανειακή ενημέρωση! Άνοιξε κανένα βιβλίο ή βρες κάτι άλλο να κάνεις να ξεχαστείς!! "
Εγώ λοιπόν σ αυτούς απαντώ πως δοκίμασα τα πάντα..μια βδομάδα τώρα δοκίμασα τα πάντα..! Και η τηλεόραση είναι η μοναδική που δεν ρωτάει τι, γιατί, πως και δεν σε παρακαλεί να σταματήσεις να βάζεις τα κλάματα όποτε σου ρχεται, δεν προσπαθεί να σε παρηγορήσει ότι θα περάσει την ώρα που εσύ νιώθεις ότι σου τραβάνε το χαλί κάτω από τα πόδια..
Έτσι λοιπόν, τουλάχιστον γι απόψε θα ξεχαστώ..
Μονό ελπίζω να έχει και τίποτα της προκοπής και να μου αποσπάσει την προσοχή για να μην βλέπω την φάτσα του να κρύβει την οθόνη...

Στίχοι: Νικόλας Άσιμος
Μουσική: Νικόλας Άσιμος
Πρώτη εκτέλεση: Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Άλλες ερμηνείες: Χαρούλα Αλεξίου

Αγαπάω Κι Αδιαφορώ..

...Και μη μας τρομάζουν φως μου οι πληγές
στις χρυσές στιγμές μας πλάι και αυτές
νιώσε με για να σε νιώσω κι ας πονάς
είν' πανάκριβο στο λέω ν' αγαπάς

Χιονιζει στη Θεσσαλονίκη...
Τόσο καιρό μαζί και δεν χιόνισε ούτε μια φορά..και τώρα που έφυγες..
Κι εγώ δεν μπορώ να σου τηλεφωνήσω να φωνάξω από χαρά σαν μικρό παιδάκι όπως θα έκανα αν είμασταν μαζί..
Κοιτάζω έξω από το παράθυρο και αναρωτιέμαι τι καιρό να κάνει εκεί που είσαι.. άραγε κρυώνεις; Και δεν είμαι εκεί να σου ζεστάνω την αγκαλιά..
Δεν μπορώ να σβήσω την θλίψη από τα μάτια μου..δεν μπορώ να χαρώ με τίποτα πια..
Μην ακούς τι λέω... μην ακούς... παραμιλάω..

http://www.youtube.com/watch?v=fyz8LmPf_sM

made by Oneiropola...