
Καλημέρα..
Είμαι στην δουλειά και δεν είμαι..είμαι κανονικά σαν τυπική υπάλληλος πίσω από τον γκισέ μου.
Βλέπω και δεν βλέπω τον κόσμο που πηγαινοέρχεται. Ακούω και δεν ακούω την βουή που δημιουργούν..
και κάποιες στιγμές που διακόπτει κανένας πελάτης το ονειροπαρμένο πρωινό ταξίδι του νου, τα πρώτα δευτερόλεπτα τον κοιτάζω περίεργα..όχι γιατί με διέκοψε αλλά γιατί προσπαθώ να καταλάβω τι μου λέει.Τόσο αλλού είμαι σήμερα.
Άμα κάνει να χτυπήσει και το τηλέφωνο..άστα να πάνε..λες και με ξύπνησαν είμαι.
Τυπικά είμαι εδώ, με βλέπουν όλοι.
Δεν ξέρω γιατί όμως δεν μπορώ να συγκεντρωθώ και να εστιάσω στην δουλειά σήμερα..
Ίσως να φταίνε και τα δύο αγχωτικά όνειρα που είδα χθες το βράδυ.
Ίσως φταίει και το γεγονός οτι είναι σάββατο και ανυπομονώ να κλειδωθώ στο καβούκι μου..
Ίσως πάλι να φταίει το γεγονός οτι δεν αντέχω άλλο την μοναξιά της καρδιάς μου και με αγχώνει το γεγονός πως νιώθω οτι δεν θα αλλάξει τίποτα στο άμμεσο μέλλον.
Το θέμα είναι πως σήμερα καλό μου αφεντικό πληρώνεις τζάμπα μεροκάματο..
Το μόνο που κάνω είναι να δείχνω το μπόι μου και τίποτα άλλο.
Θα επανορθώσω από βδομάδα..
Καλό σαββατοκύριακο σε όλους μας..
