Σήμερα μου το είπανε καθαρά...Ότι δεν προχωράει δεν μένει στάσιμο...Ότι δεν προχωράει πηγαίνει πίσω..Τα πράγματα πρέπει να προχωρούν. Έτσι γίνεται, έτσι είναι το φυσιολογικό, αυτό πρέπει να γίνεται..
Κι εγώ τι κάνω;Μένω στάσιμη... Δηλαδή πάω πίσω...Αντί να πηγαίνω μπροστά πηγαίνω πίσω...
Δεν εξαρτάται όμως από μένα, ε? Κάτι περιμένω..
Και πόσο καιρό θα πρέπει να περιμένω;Πόσο υπομονή να κάνω;Πόσο θα αντέξω;Και δεν έχω κάτι να πιαστώ..Δεν έχω καμια ένδειξη ότι αυτό που περιμένω θα'ρθει..Κι όμως περιμένω..
Αυτό από μόνο του λέει κάτι.. Ή ότι αυτό που περιμένω είναι αυτό που θέλω και το νιώθω και γι' αυτό περιμένω ή ότι το έχω τόσο μεγάλη ανάγκη που δεν μπορώ να ζήσω χωρίς αυτό..
Ότι και να είναι εγώ ακόμη περιμένω...Ψάχνω μες τις λέξεις κάπου να πιαστώ να μου δώσει δύναμη. Νιώθω όμως τη δύναμή μου να σβήνει σιγά σιγά..
Οι αντοχές μου με εγκαταλείπουν..κι όμως περιμένω..