Ανεβασμένη στο ροζ συννεφάκι μου κοιτάζω από ψηλά τα πράγματα κάτω..
Όλα μου φαίνονται τόσο μικρά και τόσο ανούσια. Όλα μπορώ να τα πολεμήσω, όλα μπορω να τα ξεπεράσω, όλα μπορώ να τα αφήσω πίσω μου πια.
Ειδικά αυτά που με πόνεσαν και δεν ήταν για μένα. Πόσες φορές προσπάθησαν να με ρίξουν από εδώ πάνω.. πόσες φορές μου φέρθηκαν λες και δεν ήμουν τίποτα, πόσες φορές με χρησιμοποίησαν ως το μεταβατικό σκαλοπάτι για την μετέπειτα ζωή τους γιατί τους φάνηκε πως η κελενίτσα αντέχει τα πάντα. Αυτό το τελευταίο μόνο μία..
Το χειρότερο απ' όλα είναι πως έρχεται κάποια στιγμή που συνειδειτοποιείς πως ότι πέρασες δεν άξιζε τον κόπο γιατί αυτός που τα κανες όλα αυτά ήταν χειρότερος από μηδενικό.
Είναι κάποιες στιγμές που σέρνεσαι... νιώθεις πως όλα είναι άσκοπα, μα δεν είναι.. Είναι γιατί οι άλλοι σε κάνουν να νιώθεις έτσι.
Εγώ όμως κατάφερα με την βοήθεια κάποιων καλών φίλων να ξανασκαρφαλώσω στο ροζ μου συννεφάκι και συνεχίζω αυτό που ξέρω να κάνω καλύτερα..
Να ζω και να ελπίζω για ένα αύριο που θα είναι ομορφότερο και θα έχω στη ζωή μου μόνο αυτούς που με αγαπούν.