Τελικά που θα σε πάει η ζωή ποτέ να μην είσαι σίγουρος..όπως δεν είσαι σίγουρος
τώρα για το τι θέλεις από αυτήν.
Σίγουρα....έχεις ένα μικρό "πλάνο" στο μυαλό σου. Στο πίσω μέρος του εγκεφάλου σου ελπίζεις
οτι θα έρθουν τα πράγματα όπως τα υπολογίζεις. Θα έχεις επιτέλους την επαγγελματική άνοδο που τόσα χρόνια παλεύεις, θα γνωρίσεις τον ένα και μοναδικό, τον πρίγκηπα που θα κάνει όλα σου τα όνειρα πραγματικότητα... Επιτέλους η οικογένειά σου μετά από σκληρούς και αδικούς αγώνες θα σου δείξει (γιατί ποτέ δεν θα το παραδεχτεί στα μούτρα σου) οτι τελικά βγήκες ένας καλός και άξιος άνθρωπος γι αυτήν την κοινωνία. Οτι ό,τι κατάφερες, το κατάφερες γιατί το άξιζες και το πάλεψες κι οχι γιατί στο χάρισε κανείς...
Και κάποια από αυτά ίσως και να συμβούν...μπορεί όλα..μπορεί και τίποτα...
Αλλά η λαχτάρα σου είναι τόσο μεγάλη που ακόμη και τα περισσότερα από αυτά να γίνουν, εσένα θα σε καίνε αυτά που δεν έγιναν..
Είναι όπως οι χαμένοι έρωτες...που αφήνεις κάποιον να φύγει από τη ζωή σου γιατί στην συγκεκριμένη φάση που είσαι, οι φόβοι σου ήταν πολύ μεγαλύτεροι από τα θέλω σου...και το βάζεις στα πόδια.. Κι όταν το σκεφτείς καλύτερα, βρίζεις τον εαυτό σου γιατί το βαλες στα πόδια..
Κι όταν πια οι πληγές κλείσουν και έρθει ένας άλλος έρωτας στην πόρτα σου, ενώ θέλεις να τον νιώσεις, θέλεις να σου επουλώσει τις πληγές, θέλεις να του δώσεις γιατί το αξίζει, εσύ του δίνεις ψιχουλάκια...
Πάλι φοβάσαι... αυτή τη φορά μην πληγωθείς ή μη σε πιάσουν οι φόβοι σου...Φοβάσαι για τους φόβους σου..
Βρίσκεις χίλιες δυο δικαιολογίες να πεις στον άλλον, όχι τόσο για να τον πείσεις, αλλά για να πείσεις τον ίδιο σου τον εαυτό οτι αυτή τη φορά θα είσαι δικαιολογημένος που το βάζεις και πάλι στα πόδια..
Δεν δίνεις την ευκαιρία ούτε στον άλλο αλλά ούτε και σε σένα να δεις καν αν αξίζει τον κόπο.
Κάπως έτσι είναι και η ζωή...όπως οι σχέσεις..οι σχέσεις που χάνουν από τον φόβο...
Και η ζωή μπορεί να χάσει από τον φόβο..τον φόβο του να επιλέξω, να προχωρήσω, να νιώσω,να ζήσω...
Αν με ρωτούσε κάποιος τι θα ήθελα με το πέρασμα των χρόνων, θα του έλεγα οτι θέλω να έρθει κάποια στιγμή, να γυρίσω να κοιτάξω την ζωή μου και να είναι γεμάτη..Να μην ξέρω τι να πρωτοθυμηθώ που να με κάνουν να χαμογελώ, να είμαι γεμάτη από ήχους, εικόνες, μυρωδιές, στιγμές με ανθρώπους δικούς μου και να έχω αυτήν την αίσθηση της πληρότητας και την ηθική ικανοποίηση οτι τα κατάφερα..
Δεν έχει σημασία αν οι εικόνες θα συμπεριλαμβάνουν την δική μου οικογένεια..φτάνει μόνο να συμπεριλαμβάνουν ανθρώπους που αγαπώ...
Γιατί εγώ δεν φοβάμαι να ζήσω..
Έτσι θέλω να σκεφτείς κι εσύ...Κι αν οι φόβοι σου είναι ένα αύριο δίχως εικόνες, εσύ θα βάλεις εικόνες στο αύριο..
Εσύ θα παλέψεις και θα νικήσεις τους φόβους σου..μόνο εσύ.
Και όλα θα πάνε καλά.. Όλα θα πάρουν τον δρόμο τους...κι εσύ θα είσαι αυτός που είσαι..και οι άλλοι θα βλέπουν αυτό που είσαι και θα σε δέχονται έτσι όπως είσαι..
Μόνο μην το ξαναβάλεις στα πόδια...
τώρα για το τι θέλεις από αυτήν.
Σίγουρα....έχεις ένα μικρό "πλάνο" στο μυαλό σου. Στο πίσω μέρος του εγκεφάλου σου ελπίζεις
οτι θα έρθουν τα πράγματα όπως τα υπολογίζεις. Θα έχεις επιτέλους την επαγγελματική άνοδο που τόσα χρόνια παλεύεις, θα γνωρίσεις τον ένα και μοναδικό, τον πρίγκηπα που θα κάνει όλα σου τα όνειρα πραγματικότητα... Επιτέλους η οικογένειά σου μετά από σκληρούς και αδικούς αγώνες θα σου δείξει (γιατί ποτέ δεν θα το παραδεχτεί στα μούτρα σου) οτι τελικά βγήκες ένας καλός και άξιος άνθρωπος γι αυτήν την κοινωνία. Οτι ό,τι κατάφερες, το κατάφερες γιατί το άξιζες και το πάλεψες κι οχι γιατί στο χάρισε κανείς...
Και κάποια από αυτά ίσως και να συμβούν...μπορεί όλα..μπορεί και τίποτα...
Αλλά η λαχτάρα σου είναι τόσο μεγάλη που ακόμη και τα περισσότερα από αυτά να γίνουν, εσένα θα σε καίνε αυτά που δεν έγιναν..
Είναι όπως οι χαμένοι έρωτες...που αφήνεις κάποιον να φύγει από τη ζωή σου γιατί στην συγκεκριμένη φάση που είσαι, οι φόβοι σου ήταν πολύ μεγαλύτεροι από τα θέλω σου...και το βάζεις στα πόδια.. Κι όταν το σκεφτείς καλύτερα, βρίζεις τον εαυτό σου γιατί το βαλες στα πόδια..
Κι όταν πια οι πληγές κλείσουν και έρθει ένας άλλος έρωτας στην πόρτα σου, ενώ θέλεις να τον νιώσεις, θέλεις να σου επουλώσει τις πληγές, θέλεις να του δώσεις γιατί το αξίζει, εσύ του δίνεις ψιχουλάκια...
Πάλι φοβάσαι... αυτή τη φορά μην πληγωθείς ή μη σε πιάσουν οι φόβοι σου...Φοβάσαι για τους φόβους σου..
Βρίσκεις χίλιες δυο δικαιολογίες να πεις στον άλλον, όχι τόσο για να τον πείσεις, αλλά για να πείσεις τον ίδιο σου τον εαυτό οτι αυτή τη φορά θα είσαι δικαιολογημένος που το βάζεις και πάλι στα πόδια..
Δεν δίνεις την ευκαιρία ούτε στον άλλο αλλά ούτε και σε σένα να δεις καν αν αξίζει τον κόπο.
Κάπως έτσι είναι και η ζωή...όπως οι σχέσεις..οι σχέσεις που χάνουν από τον φόβο...
Και η ζωή μπορεί να χάσει από τον φόβο..τον φόβο του να επιλέξω, να προχωρήσω, να νιώσω,να ζήσω...
Αν με ρωτούσε κάποιος τι θα ήθελα με το πέρασμα των χρόνων, θα του έλεγα οτι θέλω να έρθει κάποια στιγμή, να γυρίσω να κοιτάξω την ζωή μου και να είναι γεμάτη..Να μην ξέρω τι να πρωτοθυμηθώ που να με κάνουν να χαμογελώ, να είμαι γεμάτη από ήχους, εικόνες, μυρωδιές, στιγμές με ανθρώπους δικούς μου και να έχω αυτήν την αίσθηση της πληρότητας και την ηθική ικανοποίηση οτι τα κατάφερα..
Δεν έχει σημασία αν οι εικόνες θα συμπεριλαμβάνουν την δική μου οικογένεια..φτάνει μόνο να συμπεριλαμβάνουν ανθρώπους που αγαπώ...
Γιατί εγώ δεν φοβάμαι να ζήσω..
Έτσι θέλω να σκεφτείς κι εσύ...Κι αν οι φόβοι σου είναι ένα αύριο δίχως εικόνες, εσύ θα βάλεις εικόνες στο αύριο..
Εσύ θα παλέψεις και θα νικήσεις τους φόβους σου..μόνο εσύ.
Και όλα θα πάνε καλά.. Όλα θα πάρουν τον δρόμο τους...κι εσύ θα είσαι αυτός που είσαι..και οι άλλοι θα βλέπουν αυτό που είσαι και θα σε δέχονται έτσι όπως είσαι..
Μόνο μην το ξαναβάλεις στα πόδια...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου