Τελικά μερικά πράγματα στη ζωή γίνονται για να σου πέρνουν όλη την κακή ενέργεια που μπορεί να έχεις επωμιστεί όλη την ημέρα...
Σήμερα είχα μια δύσκολη και σπαστική ημέρα στο γραφείο.. Βγήκα στον δρόμο της επιστροφής με τα νεύρα πάνω από το κεφάλι γιατί εκτός όλων των άλλων οι δουλειές μου δεν είχαν τελειώσει ακόμη. Όλο το πρωί έβρεχε και οι δρόμοι ήταν απίστευτα μποτιλιαρισμένοι...έκανα και το λάθος να μπω μέσα στην πόλη, όποτε καταλαβαίνεις... Και ξαφνικά..εκεί που είμαι με το χέρι στην ταχύτητα που πάνω από δευτέρα δεν πάει με τίποτα και προσπαθώ να χαλαρώσω λίγο με την αγαπημένη μου μουσική για να βγάλω και την υπόλοιπη ημέρα, έγινε το θαύμα... Γύρισα εντελώς τυχαία το κεφάλι μου προς τ' αριστερά και βλέπω μπροστά μου αυτό που ίσως δεν έχει αποτυπωθεί καλά στην φωτογραφία..
Ένα υπέροχο ουράνιο τόξο ξεπρόβαλλε και γέμιζε όλο το τοπίο μέχρι εκεί που έφτανε το μάτι σου.. Και ως δια μαγείας όλα όσα είχα περάσει μέχρι εκείνη την ώρα τα ξέχασα μονομιάς, ότι κι αν με περίμενε δεν μπορούσα να θυμηθώ τι ήταν...κι είχα μείνει εκεί καρφωμένη να κοιτάζω αυτό το υπέροχο θέαμα..
Με γύρισε πίσω πολλά πολλά χρόνια, τότε που μπαίναμε μικρά στο αυτοκίνητο του μπαμπά για βόλτα...Που στο κασετόφωνο έπαιζαν εναλλάξ πάντα μια κασέτα του Δάκη και μια του Πάριου γιατί ήταν οι αγαπημένοι της μαμάς...που ο αδερφός μου με τραβούσε από τα μαλλιά έτσι για πλάκα..και που η μικρή ονειροπόλα είχε κολλημένο το στρουμπουλό μουτράκι της στο παράθυρο για να βλέπει έξω τα τοπία που περνούσαν από τα μάτια της...
Γι αυτό σου λέω...
Τι κι αν όλοι σου τη σπάνε; Τι κι αν το αφεντικό σου σε χώνει διαρκώς; Τι κι αν δεν σου έκατσε κάτι που προγραμμάτιζες;
Ένα ουράνιο τόξο φτάνει για να δεις τη ζωή σου να περνά μπροστά από τα μάτια σου και να σε κάνει να την δεις αλλιώς...έστω κι αν αυτό κρατήσει για λίγο...
Ύστερα θα έρθει ένα άλλο ουράνιο τόξο να ξανακάνει το ίδιο..κι ύστερα ένα άλλο...κι ένα άλλο...κι ένα αλλο...