...υπάρχουν άνθρωποι που απολαμβάνουν ναρκισσιστικα την μελαγχολία τους. Διαλέγουν να είναι όλη η ζωή λάθος προκειμένου να μην είναι λάθος η δική τους. Επιλέγουν να είναι παράλογος ο ίδιος ο Θεός προκειμένου να μην παραδεχθούν το δικό τους παράλογο.Προτιμούν να περιμένουν το θάνατο παρά να βγούν απο τον τάφο της επιλεγμένης ακινησίας.
Οι άνθρωποι αυτοί θέλουν απελπισμένα να μην ελπίζουν. Η ελπίδα έχει την ευθύνη της, ενω εκείνοι την ευθύνη την απεχθάνονται, την βρίσκουν πολυ κουραστική. Η έλπίδα και το όνειρο του συνετου ανθρώπου, που αποδεχεται να καταβάλει το τίμημα, που σκύβει κατόπιν και μαζεύει τα σκουπίδια του, που ζητάει συγνώμη και το εννοεί, απαιτούν δουλεια , αφοσίωση και πειθαρχεία... ταπείνωση στο έργο και στο σκοπό. Όλα όσα δηλαδη δίνουν ζωή και χαρά στην καθημερινότητα αλλά και το νόημα που θεραπεύει την κατάθλιψη και τις φοβίες.
Η νοσταλγία είναι υπέροχο συναίσθημα όταν γίνεται δημιουργικό, κι όταν εμπνέει τα βήματα μας πάνω στο τώρα προς το αύριο....

ΑΣΦΑΛΩΣ ΚΑΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ ΑΛΛΑ ΜΟΝΑΧΑ ΓΙΑ ΕΚΕΊΝΟΥΣ ΠΟΥ ΦΡΟΝΤΙΖΟΥΝ ΝΑ ΤΟΝ ΒΡΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟΝ ΖΗΣΟΥΝ ΑΠΟ ΔΩ

Μαρω Βαμβουνακη

" Ο παλιατσος και η Ανιμα"