Εκεί που νιώθω πως είμαι καλύτερα, εκεί που νιώθω πως έχω αφήσει τα πάντα πίσω μου, αυτό το καταραμένο (ναι..έφτασα να το χαρακτηρίζω καταραμένο πια..) συναίσθημα όλο και γυρίζει..
Και κάθε φορά γυρίζει όλο και πιο δυνατό...
Και κάθε που γυρίζει δυνατότερο, τόσο πιο βαθιά μέσα του χάνομαι..
Κι όσο χάνομαι τόσο παλεύω..
Κι όσο παλεύω τόσο λέω πως θα το νικήσω..
Κι όλο το νικάω..
Κι όλο ξαναβλέπω τη ζωή ροζ..
Και τότε βγαίνει μπροστά μου πάλι...μέσα από ένα τραγούδι, από έναν στίχο, από μια εικόνα, από κάτι που ίσως άκουσα τυχαία στην δουλειά..
και ξανακυλάω..και κατρακυλάω...
Όσο περνά ο καιρός ο "εφιάλτης" εμφανίζεται μόνο τα βράδυα.. μόνο που δεν χάνεται.
Στο φως της ημέρας μπορώ και τον διαχειρίζομαι. Την μέρα καταφέρνω και τον προσπερνάω..
Η νύχτα όμως...
Λες και κάποιος έχει καταραστεί οι νύχτες μου να μην είναι ήσυχες..
Κάθε βράδυ λέω πως η επόμενη μέρα θα με βρει πιο δυνατή, πως θα βρω την λύση, πως θα είναι διαφορετική..
Τουλάχιστον το θετικό στην όλη υπόθεση είναι πως έχω ακόμη την ελπίδα...
Βαθιά μέσα μου λέω και προσπαθώ να πιστέψω και να με πείσω πως θα έρθει κάποια στιγμή που όλα θα είναι αλλιώς..
Πως μπορώ να είμαι αυτή που ήμουν και πριν..
Είναι κάποιες στιγμές που εύχομαι να είμαι όπως ήμουν πριν.
Ξέρω όμως πως το καλύτερο το έζησα.. κι αυτό δεν μπορεί να με αφήσει να είμαι όπως πριν.