17 ολόκληρα χρόνια χωρίς εσένα...
Θυμάμαι τα πάντα..
Τις αγκαλιές, τις μυρωδιές, τις συμβουλές, τα πάντα..
Θυμάμαι και τα καλά και τ' άσχημα..
Θυμάμαι πόσο θύμωνα μαζί σου κάθε φορά που με μάλωνες, κάθε φορά που δεν σου άρεσε κάτι που έκανα ή που έλεγα..
Θυμάμαι πόσο σ' αγαπούσα όταν σε παρατηρούσα να τρέχεις μέσα στην καθημερινότητά σου, να τρέχεις να προλάβεις τα πάντα.. να τρέχεις για να είναι όλα στην θέση τους και όλοι να είναι ευχαριστημένοι..
Θυμάμαι πως μοσχομύριζε πάντα το σπίτι μας και πως ήταν πάντα ανοιχτό για όλον τον κόσμο..
Θυμάμαι ακόμη και το πως ένιωθα όταν χανόμουν στην αγκαλιά σου.. πως έμπαινα και δεν ήθελα να βγω.. από τότε δεν έχω ξαναμείνει σε αγκαλιά, πάντα φεύγω..
Θυμάμαι σαν χθες και τις τελευταίες ώρες..
Θυμάμαι τον πόνο, το κενό, το σφίξιμο..
17 ολόκληρα χρόνια και πάντα τέτοια εποχή το σφίξιμο είναι το ίδιο..
Ο πόνος έγινε έλλειψη..μα είναι πάντα εκεί..
Μου λείπεις...