Είσαι μπροστά σ ένα σταυροδρόμι..Βλέπεις τους δυο δρόμους να απλώνονται μπροστά σου και δεν έχεις αποφασίσει ακόμη ποιόν από τους δύο θέλεις να πάρεις. Τόσες μέρες τους μελετάς και τους δυο...βρήκες τα συν και τα πλην και του ενός και του άλλου...Δεν μπορείς να πεις ότι κάποιος από τους δύο είναι πιο εύκολος από τον άλλο, γιατί έτσι δεν θα το σκεφτόσουν, θα είχες ήδη αποφασίσει. Ο πρώτος πονάει στην αρχή.. είναι αυτός που πρέπει να θέσεις τον στόχο και να τον ακολουθήσεις χωρίς καν να γυρίσεις το κεφάλι πίσω ούτε μια στιγμή. Τώρα θα μου πεις γίνεται αυτό; Είναι μερικοί άνθρωποι που το καταφέρνουν..μη σου φαίνεται περίεργο.. Θέτουν στόχο και τραβάν μόνο μπροστά..Έχουν μόνο ένα μειονέκτημα (?).. Δεν νιώθουν...ότι κάνουν το κάνουν μηχανικά και έτσι θα καταλήξουν να φτάσουν στον στόχο τους δίχως απώλειες. Μη νομίζεις όμως ότι κι αυτοί δεν πονάνε. Έρχονται βράδυα που και γι αυτούς είναι δύσκολα..Έρχονται στιγμές που ίσως τους περάσει από το μυαλό να "αναθεωρήσουν" την απόφασή τους..Ίσως αυτοί είναι που πονάνε και πιο πολύ. Το επόμενο πρωί όμως είναι πάλι στο δικό τους μονοπάτι..
Ο δεύτερος δρόμος είναι λίγο πιο πονεμένος.. Αποφασίζεις να μην απαρνηθείς το οποιοδήποτε συναίσθημα και προχωράς έτσι. Αυτό μπορεί να έχει ως συνέπεια το ότι θα πονάς σε κάθε βήμα.. ότι θα αφήνεις σε κάθε βήμα το αποτύπωμά σου και λίγο από τον ιδρώτα σου. Σημαίνει ότι τα δικά σου βράδυα θα είναι ΟΛΑ δύσκολα.. Ότι έχεις να παλέψεις με τον χρόνο, την απόσταση που έχεις να διανύσεις, το συναίσθημα, την κούραση και τον ίδιο σου τον εαυτό.. Έναν εαυτό που κοιτάζεις στον καθρέφτη κάθε πρωί και του υπόσχεσαι ότι θα τον νικήσεις, και κάθε βράδυ παραδίνεσαι σαν παιχνιδάκι στα χέρια του..
Το τι επιλέγει ο καθένας να κάνει και ποιόν δρόμο τελικά να ακολουθήσει είναι δικό του θέμα.. Το αν θα φτάσει στο τέρμα του δρόμου του αυτό είναι ένα άλλο..