Μερικές μέρες είναι πιο δύσκολες από τις υπόλοιπες..Για τις νύχτες δεν το συζητώ καν! Θέλεις να κοιμηθείς απλά για να μην σκέφτεσαι.
Είναι παράξενο πως αλλάζει η ζωή σου από τη μια στιγμή στην άλλη.. Κι ενώ λες με τον καιρό θα το συνηθίσεις πάντα έρχονται κάποιες στιγμές μέσα στην διάρκεια της ημέρας που δεν μπορείς να το πιστέψεις, που εντελώς αυθόρμητα σηκώνεις το τηλέφωνο...να πάρεις ποιόν; Αφού δεν μπορείς.. Έρχονται και κάποιες στιγμές που πιάνεις τον εαυτό σου να γελά με μικρά καθημερινά πράγματα..και ξαφνικά το χαμόγελο παγώνει..γιατί σου'ρχεται πάλι στο μυαλό όλη η πραγματικότητα..ότι εσύ δεν ανήκεις πια εκεί...
Και η πραγματικότητα είναι σκληρή..Σε πονάει. Και αρχίζεις να περιπλανιέσαι στους δρόμους της πόλης και στους δρόμους του μυαλού σου με την ίδια ταχύτητα..μήπως αυτή η ταχύτητα σε κάνει να πονάς λιγότερο ή σε κάνει να μην σκέφτεσαι..Κι όσο σκέφτεσαι πονάς..κι όσο πονάς σκέφτεσαι..
Και εύχεσαι να έχεις μια εικόνα ακόμη, μια αίσθηση ακόμη, μια ελπίδα ακόμη.. Και την ίδια στιγμή εύχεσαι το τηλέφωνο να μην χτυπήσει ποτέ, γιατί αν χτυπήσει δεν θα μπορέσεις να αντισταθείς..κι όσο δεν χτυπάει, τόσο σε χτυπάει..σε κάνει κομμάτια...
Ένα σημάδι ψάχνεις απεγνωσμένα και την ώρα που το παίρνεις γίνεσαι κομμάτια..
Και τον μισείς.. Του φωνάζεις μέσα σου και τον βρίζεις. Τσατίζεσαι που τα'κανε έτσι...του θυμώνεις..
Και κάθε πρωί παίρνεις την ίδια απόφαση.. "δεν θέλω να ξαναναφερθεί κανείς στο θέμα, δεν θέλω να τον ακούσω, δεν θέλω να τον ξαναδω.." Και κάθε βράδυ σου λείπει που δεν είναι εκεί..που δεν έκανε τίποτα και σήμερα για να είναι μαζί σου...
Και κάθε πρωί, μαζεύεις πάλι τα κομμάτια σου και ξαναρχίζεις..