Έρχονται μερικές στιγμές στη ζωή που δεν ξέρεις πως πρέπει να αντιδράσεις..
Να κάνεις υπομονή ή να δώσεις μια και να γκρεμίσεις όλα; Μια πολύ καλή φίλη λέει πως ο καρπός της υπομονής είναι πολύ γλυκός..Ξέρεις πως την αντιλαμβάνομαι εγώ την υπομονή τώρα; Σαν ένα τεράστιο βουνό που το κοιτάζω από κάτω και πρέπει να ανέβω.. Σα να μην έχω άλλη επιλογή και να πρέπει να ανέβω! Για μια μόνο στιγμή κάνω να κάνω πίσω..να πάρω την απόφαση να μείνω εκεί που είμαι και να μην το ανέβω αυτό το βουνό. Αλλά μια φωνή μέσα μου μου λέει ότι πρέπει..Κάτι μου λέει πως αυτό που με περιμένει στην κορυφή είναι αυτό που πάντα αναζητούσα..
Κι έτσι ξεκινάω...
Ανεβαίνω σιγά σιγά.. Αλλά δεν είμαι εγώ αυτή που αποφασίζει για το πως θα ανέβω... είναι και ο καιρός.. Αυτός αποφασίζει πως θα με πάει επάνω...Θα φυσήξει, θα βρέξει ή θα μου στείλει έναν υπέροχο ήλιο να μου κάνει παρέα όσο ανεβαίνω;
Αυτός ο καιρός δεν έχει αποφασίσει ακόμη αν θέλει να με βοηθήσει ή αν θέλει να μου το κάνει δύσκολο... Καλά καλά δεν έχει αποφασίσει για το αν θέλει να ανέβω ακομη..
Μου χαρίζει όμως μερικές ηλιαχτίδες που και που..
Εγώ αυτή του την κίνηση την παίρνω ως δείγμα του ότι θέλει τελικά να το ανέβω το βουνό και συνεχίζω...
Είναι και μέρες που τον πιάνει το στραβό του και μου ρίχνει καταιγίδες...Εγώ όμως δεν πτοούμαι.. Έμαθα να παλεύω και συνεχίζω..
Ξέρω πως κατά βάθος χαίρεται κι αυτός μαζί μου που δεν το βάζω κάτω, που δεν πτοούμαι ούτε από αυτόν όταν έχει άσχημη μέρα..
Κι έτσι πάω...Θα το ανέβω...
Και θα είσαι εκεί στην κορυφή να με περιμένεις..Γιατί κι εσύ το ίδιο βουνό ανεβαίνεις.
Μας περιμένει η κορυφή...Και η θέα από κει πάνω θα είναι κάτι που ούτε που το έχουμε φανταστεί..Και θα την δούμε μόνο εμείς..Μαζί...Μην αργείς.