Όταν δεν μπορείς να αποφασίσεις ποιόν δρόμο θέλεις να ακολουθήσεις είναι πολύ ψυχοφθόρο... Ακόμη κι αν τα χεις βρει σε όλα τα υπόλοιπα στη ζωή σου όταν υπάρχει αυτό το ηλίθιο δίλλημα σε χαλάει απίστευτα. Είναι ένα δίλλημα που εύχεσαι να μην χρειαζόταν ποτέ να αποφασίσεις. Γιατί πραγματικά δεν ξέρεις τι πρέπει απ΄όλα να διαλέξεις. Από τη μια θέλεις να τρέξεις να φύγεις απ΄αυτό. Από την άλλη είναι και όλα αυτά που έχεις περάσει και σε δένουν και δεν μπορείς απλά να φύγεις. Κάτι μέσα σου σου λέει να καθήσεις και να το παλαίψεις. Και τελικά μπαίνεις σε μια άλλη διαδικασία σκέψης ...δεν ξέρεις αν τελικά με το να μείνεις αν βοηθάς ή το κάνεις χειρότερο.
Κι εσύ το μόνο που θέλεις είναι να φύγει όλο αυτό από πάνω σου...να γίνουν όλα όπως πριν. Να μπορείς να το κουβεντιάσεις και να γελάσεις που είχες αυτό το δίλλημα. Να σου φανεί τόσο αστείο..
Να γιατρευτούν οι πληγές.. Να αρπάξεις την ευκαρία που σου δώθηκε να ξαναζήσεις...Να αρχίσεις πάλι από την αρχή..Άρχισε λοιπόν..