Ένας συνάδελφος που έφευγε από την εταιρία ένα μήνα αφότου πήγα εγώ, όταν με χαιρέτησε μου είπε το εξής: "Χάρηκα πολύ που σε γνώρισα..να κοιτάς μπροστά και να αφήνεσαι. Γίνονται πράγματα γύρω σου για σένα και συ δεν τα βλέπεις. Δώσε ευκαιρία και σε άλλους μα και σε σένα..." Με αγκάλιασε, με φίλησε και έφυγε...
Έκανα πολλές μέρες να καταλάβω τι εννοούσε.. Ακόμη κι όταν κατάλαβα βέβαια αναρωτιόμουν αν είναι πια τόσο φανερό πως είμαι εγώ για μένα και για κανέναν άλλον. Είμαι με όλους πρόσχαρη και φιλική.. Δεν πίστευα πως κάποιος θα μπορούσε να δει αυτό που είδε αυτος.
Από την άλλη η παστούλα λέει πως όποιος ξέρει έχει την ευθύνη. Και δεν ξέρουν όλοι. Δεν βλέπουν όλοι. Αυτοί όμως που ξέρουν δεν μπορούν να μείνουν αδιάφοροι, ούτε να προσποιηθούν πως δεν έχουν καταλάβει. Αλλά ακόμη κι αν έχουν καταλάβει ποιός θα μπει στην διαδικασία να ασχοληθεί;
Όπως και να χει... ένα έχω να πω..
Όποιος καεί απ'τον χυλό φυσάει και το γιαούρτι λένε..
Κι αν με καταλαβαίνεις ξέρεις ότι πρέπει να κάνεις κι άλλο δρόμο...δεν ξέρω αν θα είναι ακόμη πιο μακρύς ή ακόμη πιο δύσκολος.. το σίγουρο όμως είναι πως αν αντέξεις και αγγίξεις τελικά την καρδιά μου, αν μου επουλώσεις τις πληγές, τότε αυτή η καρδιά θα ανοίξει και θα σε αγκαλιάσει γλυκά..
Δεν μπορώ να σου υποσχεθώ τίποτα..
Μόνο να είμαι εκεί προς το παρόν..