Δύσκολες μέρες έρχονται..Είναι λες και ο χρόνος κάνει τον κύκλο του.
Και μάλλον τον κάνει..
Είναι που πρέπει να περάσει αυτό το δύσκολο τρίμηνο που έρχεται.
Ένα τρίμηνο γεμάτο από τα πριν, τα όσα ακολούθησαν, τα όσα υπάρχουν, τα όσα δεν υπάρχουν και μέσα σ όλα αυτά πρέπει (ναι, πρέπει) να χωρέσουν κι αυτά που συμβαίνουν τώρα.
Άντε να δω Κελενίτσα τώρα τη δύναμή σου..
Κάθε μέρα είναι εδώ να σου θυμίζει και κάτι.. ένα χαμόγελο, ένα χάδι, ένα νεύμα, ένα τηλεφώνημα, μια αγκαλιά...
Και μόλις ο χρόνος κάνει κι αυτόν τον κύκλο του θα τα τοποθετήσεις όλα με μεγάλη προσοχή και αγάπη σ ένα παλιό μπαούλο, θα τα κλειδώσεις και θα κρύψεις το κλειδί ώστε ούτε εσύ να μην το βρίσκεις...εντάξει;
Κι ας είναι η κάθε μέρα και μια καινούργια μάχη που δίνεις με τον ίδιο σου τον εαυτό..
Κι ας πιστεύεις μέσα σου πως κάθε βράδυ θα είσαι εσύ η χαμένη..
Θα προσπαθήσεις όμως.. και θα το περάσεις με τις όποιες απώλειες.. τι χειρότερο μπορεί να σου συμβεί τώρα;
Ότι είναι να χάσεις σου λείπει ήδη..