Σήμερα μόλις συνειδητοποίησα πόσο πολύ μου λείπει η ανατριχίλα στην σπονδυλική στήλη..Το ρίγος που νιώθεις όταν σε κοιτάζει ο άλλος στα μάτια χωρίς να μιλάει σε απόσταση αναπνοής..το ρίγος που σε τυλίγει ολόκληρη όσο πλησιάζει..το ρίγος που φεύγει από πάνω σου όταν φεύγει..Το ρίγος που νιώθεις όταν παραδέχεσαι πως ακόμη κι ο ήχος της φωνής του έχει άλλη επίδραση επάνω σου. Όταν είσαι όλη γεμάτη αυτός...
Και μετά με κοίταξα στον καθρέφτη.. κι έψαχνα να βρω πάνω μου αυτό που έβλεπα όταν ήμουν ερωτευμένη.Και δεν το είδα...
Κι εκεί συνειδειτοποίησα πως έχω κλείσει όλες τις παλιές υποθέσεις μέσα μου. Τώρα πρέπει να με δω στον καθρέφτη αλλιώς..τώρα πια μπορώ να προχωρήσω παρακάτω.
Και δεν ένιωσα άσχημα μ αυτό..το εντελώς αντίθετο θα έλεγα. Η σκέψη αυτή μου κέντρισε το ενδιαφέρον. Κάτι σαν στοίχημα πως μπορώ να μου αποδείξω οτι μπορώ να είμαι αυτό που θέλω.
Και σκέφτηκα πως πρέπει να πάρω τηλέφωνο τους δυό τρεις φίλους μου να τους ανακοινώσω πως είμαι έτοιμη για την αλλαγή. Και μετά μου φάνηκε καλύτερη η ιδέα να τους αφήσω να δουν την αλλαγή με τα μάτια τους χωρίς να έχω κάνει εγώ δηλώσεις του τύπου "ναι, θα αλλάξω..θα ξαναπάρω τη ζωή μου στα χέρια μου".
Και ξαφνικά η διάθεση αλλάζει.
Λέω μια φορά στον ευατό μου "τα άσχημα πέρασαν..τώρα έρχονται καλύτερες μέρες" τόσο δυνατά που πόνεσαν τ αυτιά μου.
Και προχωράω...
Επιστρέφω...